liegen

ach dat wordt zo niet gezien,
je moet dat niet te letterlijk nemen
ontspan je nou toch even, en zet je bril recht
een leugentje is toch niet zo erg

maar gezegd is gezegd, een leugen is
en blijft een leugen, hoe onbenullig
ook wat er op het spel staat

branden moet hij, dat liegbeest
nooit zal hij van mij respect ontvangen
het is onze plicht dit ongedierte te vertrappen
opdat de toekomst behoort aan de goedgezinden

ha! ik heb je! willen we kunnen roepen, in plaats
van dat lome gezwemel, die weke hoofdknik
in plaats van de valse glimlach van een kreupel intellect
misschien is dat het

en onze liefde voor een absolute Waarde, die
we ook aan de dag leggen als het om martelen,
slavernij en pedofielen gaat.

wat was er eerder uitgevonden: het liegen of het geld?

dementie

Wat vinden we nog meer in de schoenendoos van de orakelende puber die we hier af en toe uitmesten? Zijn aspiraties waren himmeljauchzend, het resultaat natuurlijk naïef en rommelig. Maar een enkele keer, ik bedoel het zou toch kunnen, dat er enkele regels tussen zitten, op de achterkant van opgefrommelde kassabonnen of oude bieronderzetters? Het zou toch kunnen dat de sterren, geheel zonder zijn toedoen, een enkele keer goed stonden en de verhouding tussen metafysiek en megalomanie. Deze, bijvoorbeeld, geschreven in 1999 geloof ik:

dementie (voor Neeltje M Min)

stort het in in me
dan wil ik dat graag weten
en erbij zijn als het kan
mijn eigen naam wil ik blijven heten
ookal weet ik er zelfs niets meer van

De dichter zinspeelt op het beroemde gedicht van Neeltje Min dat hij op school moest lezen, en legt andere accenten. Het is kort, kan gemakkelijk over het hoofd worden gezien, en mist de soepelheid van grote poëzie. De opening “stort het in in me” is een krachtige vondst, de rest riekt naar rijmelarij.

Kisumu airport

gisteren een wandeling maken langs
het nieuwe, internationale vliegveld
een grote dode kikker hangt stijf in het prikeldraad
bontgekleurde vogels tsjilpen ave maria
de bodem is verzakt door zandwinning op een begraafplaats
grafstenen staan er scheef op enorme kluiten,
zwevend boven het moeras
oorverdovend gekwaak bevestigt alles

dit land is zo christelijk
dan krijg je dat

toch maar woede

woede dwaze woede vreet
vreet aan en verlaat dan
woede opent alles maar het is voor de schijn
woede geeft om wat het acherlaat geen ruk

pragma glinstert het woord in de ogen der macht
dat is het ware goud voor de hufters met de gouden ballen
een kühlen kopf bewahren en de status quo

je wilt wat zeggen? hoor ik dat goed?
dansen er nog woorden op jouw vlezige lippen?

je bent wat men ooit met trots geweten noemde

ik houd van jou

maar ze gaan jou verrader noemen, melaats, non grata
omdat je jouw voorrecht niet accepteert
omdat je niet trapt op de mensen die verrekken
omdat je ***verdomme een hart hebt

kalmte bewaren. we komen met een kookrecept:
we moeten dringend soep gaan trekken van hele rijke mensen
en het vlees moet grondig van de botten koken

uitvindingen die deze eeuw nog worden vervangen door betere:

de keramieken poepstoel
de orale schuimpasta
de koolstofmotor
de blikken donderkar
de papieren waardevelletjes
de papieren hygiënevelletjes
de zoemende luchtbevriezers
de zalvende hypocrieten
de diersnijdersfabrieken
de platte breinverdoezelaars

Onafhankelijkheid

Je maakt een barre tocht, je klimt op eigen krachten naar de hoogste top van een besneeuwd gebergte, voelt de granieten ondergrond onder je zolen verharden en ademt de heerlijk koele lucht met enthousiaste tuigen in. Je overziet het landschap in de rondte. Hier op deze paden, die als enorme steenaders langs de rotsen naar beneden kruipen, hier ben je onafhankelijk. De weg terug naar beneden over die paden, langs overhangende rotsen tot onder de aarzelende boomgrens, door de hoogste naaldwouden en dan de dikkere begroeiing, zal ze je begeleiden, en beneden, onder de mensen, zal je de lucht van de onafhankelijkheid uitademen.

De stad ontevreden I

Aan de rand zie je kreupelen en melaatsen
die daar vergroeid zijn met de stenen
ze grijpen naar alles, pas op voor je benen
hun kermen hoor je tegen de gevels weerkaatsen

Gifgroen fruit staat in nette rijen opgesteld
telefoons, broeken, parfum, pruiken
die dingen liggen daar om te gebruiken
het wordt verkocht voor wat doet leven: geld

Straks gaat men dan terug in de holen
daar, waar men van alles weet te delen
als de overrijpe dag naar binnen is bevolen

Maar hier, in het helle openbaar verscholen
heerst de wet van jij kan mij niet schelen
de stad is soms een vergissing van symbolen

gedicht voor iemand zoals wij

zo te leven, zonder een vierkante meter
waar we allebei gewoon mogen zijn,
waar de machtige letter onoplettend is
of even lijkt te zwijgen

nee: een land kan geen welkom zeggen

protocol betekent: bescherm onze soort
maar wij, wij moeten altijd
een andere soort zijn

de wereld is dus een pretpark geworden
het toegangskaartje is maar drie maanden geldig
en je mag niet over de hekken klimmen
want dan ben je een terrorist

terugblikkend

een paar jaar te nemen, en te poffen
ons erin te verstoppen

wat let ons?

er speelt een verlangen om te heersen
een dikke schimmel tegen ons verhemelte
de hemelwaartse lijn van oneindige cultuur

Vaagheid

We weten dat er iets bedoeld wordt, dat er iets bedoeld zou kunnen worden, en we wachten in spanning totdat het moment is aangebroken. Iemand gaat zometeen aangekondigen, dat er iets belangrijks zal gaan worden gezegd en er schuifelt niemand meer met z’n voeten op de tegelvloer. Eindelijk zal ons precies verteld worden wat we willen weten. Er heerst een heilige sfeer voor de grote onthulling. We houden onze notitieblokjes bereid en slaan de heldere opstijgende belletjes in ons bronwater gade. Er komt een klein mannetje met grijze slapen op. We grijpen in onze concentratie naar onze eigen kin en niet naar de kin van de persoon naast ons. Het mannetje neemt een slok van zijn bronwater en zet het glas netjes naast de lessenaar terug.