De vader de man

Ik ging naar het CPNB om de kloof te zien.
Ik zag de nieuwe kloof. Twee overzijden
die elkaar vroeger nog konden lijden,
kraaien ophef. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ‘t gras, mijn jointje gerookt,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen, melodramatisch en uitgekookt.

Het was een man. Het schip dat hij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Hij was alleen aan dek, hij stond bij ‘t roer,

en wat hij zong hoorde ik dat gangsta rap was.
O, dacht ik, o, dat daar mijn vader voer.
Prijs het bier, zong hij, ik zit in zak en as.

De vader de man werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Pols

Welk voordeel kunt u doen met de droge mededeling dat ik vrouwelijke polsen aantrekkelijk vind? Het viel me een paar weken geleden ineens op tijdens een lange busrit hier in Seoul. Een vrouwlijke passagier hield zich naast me vast aan de rubberen lus, zodat haar slanke pols zich vlak naast mijn gezicht bevond. Ik observeerde de slagaders, de handwortelbeentjes scaphoid, lunatum en triquetrum, en begon het sierlijke gewricht geleidelijk aan te erotiseren.

Een paar maanden geleden was de metoo-beweging in volle gang en reageerde het internet geschokt op mannen die vrouwen lastig vielen met erotisch beladen opmerkingen of vleeskeurend gestaar. Bijna iedere vrouw had wel een verhaal en fijnbesnaarde mannen schaamden zich voor hun grovere seksegenoten. Bij de collectief geërotiseerde lichaamsdelen buik, benen, billen en borsten is de onoirbare lading van een hangende blik onmiddellijk duidelijk en voor de bekeken dame onaangenaam. Wanneer de bekijker de erotisering zelf in zijn privésfeer uitvoert, mits deze niet in andere fysiologische symptomen tot uiting komt, hebben we te maken met een fundamenteel verschil. Er is wellicht sprake van eenzijdige intimiteit, maar zij is niet ongewenst te noemen, daar ze ongemerkt blijft.

Mag je in het openbaar vervoer polsen gadeslaan wanneer je er geil van wordt? Onze traditie vertelt ons dat het zondig is, ons verstand ziet niet in waarom het niet zou mogen. Toch zijn er goede redenen om de traditie niet zomaar onder de bus te gooien.

Ik ben kwijt waar ik met deze tekst naartoe wilde. Zo’n totale blokkade van de geest kan heel onaangenaam zijn. Is het reeds dementie, vraag ik me in mijn hypocondrie af. Ligt het beste reeds achter me, terwijl ik nauwelijks begonnen ben? O gruwel der gruwelen! O absurditeit! O muziek, verlicht mij deze uren. O schoonheid, wieg mijn vermoeide geest in slaap.

Ik wens mijn lezers een gezonde en vrolijke week toe. Mijn excuses dat het vandaag even niet gaat.

Flattr this!

Pols werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Spraakherkenning

Op een mooie donderdag begaf ik mij naar de zakenwijk Gangnam voor het opnemen van mijn stemgeluid. In de metro overwon ik het cynisme dat de kop opstak, over het feit dat ik na ‘al die jaren’ mijn geld verdien met mijn Bataafse tongval in plaats van mijn academische vaardigheden. De zon scheen en ik was enthousiast over de 50.000 won die ik in contanten toegestopt zou krijgen.

Een lange Nederlandse stagiair die in het kader van zijn Working Holiday in Korea verblijft, gaf me instructies en ik mocht een bekertje water pakken. Ik moest in een klein kamertje een driehonderdtal zinnen voor de microfoon oplezen, die gebruikt zouden worden voor het trainen van een spraakherkenningssysteem van een Koreaanse personenauto. Met mijn mond heel dicht bij de microfoon begon ik luid en duidelijk van het scherm te lezen. Ga naar Randweg 42, Nieuwegein. Bel Esther op. Zoek tankstation in de buurt. Zet radio aan. Doe het schuifdak open.

Ik had er verdorie lol in en vroeg me af wat er met me aan de hand is. Waar was m’n intellectuele ambitie gebleven? Lag de pientere filosoof met zijn scherpe beschouwingen, begraven onder lagen onbenul? Ik heb altijd gehuiverd wanneer oudere mannen onbenullig repetitief werk doen om hun huur te betalen, en nu lijk ik zelf hard op weg op z’n oudere man te worden. Ik wil niet voor een organisatie werken, want dan moet ik me bekennen tot een politiek signatuur, en dat gaat niet lang goed. Is dat de prijs van absolute ‘intellectuele’ vrijheid? Of is het mijn neurotische natuur, die vreest oprecht te zijn wanneer ze ervoor betaald wordt?

Na de stemopname at ik een heerlijke Koreaanse maaltijd en voelde me uitstekend. Het briefje van 50.000 won zat in mijn portemonnee. Die avond zou ik een bekende les geven in business English, gewoon over coffee. Weer ging het over de taal zelf. Mijn bekende lispelde, dus mijn les kreeg à l’improviste ook een logopedisch aspect. Ik genoot van de waardering voor mijn onorthodoxe aanpak. De taal als artefakt om her en der geld mee te verdienen, niet als vehikel van wat ik ‘eigenlijk’ te zeggen heb. Die stellige overtuiging, dat ik een boodschap heb voor de wereld, stamt overigens uit de tijd dat ik een introverte schooljongen was met een lelijke bril, en laten we wel wezen, ze wordt langzamerhand een beetje potsierlijk.

Ik ga mijn leven gezellig uitleven. Zolang het ‘systeem’ kruimels en klusjes heeft red ik me wel. En wat die intellectuele ambitie betreft: daar kom ik nog op terug. Zet het raam open. Versnel naar 140 kilometer per uur. Speel muziek van The Doors af.

Flattr this!

Spraakherkenning werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Wildpoepen

In Zuid-Korea is net als overal op het noordelijk halfrond de lente uitgebroken. Een paar dagen geleden ging ik met mijn dochter van vijf naar het park. Ik speelde een deuntje op mijn viool en zij danste. We deden een wals, iets mozartachtigs, afgewisseld met ruige, onzuivere klezmer. Zie dit eenvoudige gegeven: park, dochter, muziek, dans. Heb medelijden met hen die daarvan niet in een roes van gelukzaligheid raken.

Ik bewerkte de snaren van mijn kraskist (zo noemden mijn jongere broers het instrument in mijn jeugd, toen daar alle aanleiding toe bestond) in driekwartsmaat en het kind zwierde vrolijk om me heen. We bevonden ons in een soort amfitheater boven op de berg Songmisan, een groene bult tussen het asfalt en de woontorens. Er waren enkele kranige bejaarden in trainingspakken, die op deze berg hun oefeningen komen doen om in vorm te blijven. Ze stoorden zich niet aan ons. Plotseling zei mijn dochter dat ze moest poepen.

Bij de scouting had ik geleerd bladeren te gebruiken in plaats van toiletpapier dus ik griste een handvol loof van de struiken. Onder de beschutting van het struikgewas ontlastte mijn kroost zich. Ik reinigde haar billen met het bladgroen en begroef met een paar snelle bewegingen de hoop met wat los zand. Er was in geen velden of wegen een ambtenaar te bekennen en wanneer er een Koreaanse pet zou zijn opgedoken, betwijfel ik of die ons beboet zou hebben.

Maar stel dat de Koreaanse samenleving zou geilen op emigranten-gerelateerde ophef. Hoe zouden Koreaanse media het verhaal zo sensationeel mogelijk kunnen brengen? “Enge buitenlander laat zijn kind in het park poepen.” “Witte man lapt alle hygiënevoorschriften aan zijn laars.” “Weer kindermisbruik door vage migrant in het park.” “Strontziek: Europeaan heeft schijt aan ons land.” “Nederlandse statushouder schijt op onze cultuur.” “De barbaren bevinden zich reeds onder ons.”

De rollen lekker omdraaien: het is al veel vaker gedaan (zie bijvoorbeeld Africa Paradis van de Beninse regisseur Sylvestre Amoussou) en het werkt natuurlijk voor geen meter, behalve dat het sommige Gutmenschen een tevreden glimlach ontlokt. Aangedikte berichten over het wangedrag van vluchtelingen met een volksmennende ondertoon doen het in rechtse kringen net zo goed als op links het reddingsverhaal van de illegale Malinees in Parijs, die Fransman mocht worden omdat hij een kleuter van een balkon redde. De beste jongen werd door Macron uitgenodigd in het Elysée-paleis. Het was tenenkrommende symboolpolitiek en de Zuid-Afrikaanse talkshowhost Trevor Noah stelde terecht dat dit soort anekdotische berichtgeving meer kwaad dan goed doet. Je hoort het de Fransen zeggen: “Vluchtelingen zijn gevaarlijk, maar de Malinesen zijn zo kwaad nog niet.” Het publiek gaat steeds meer in groepen denken en individuen zijn overgeleverd aan de reputatie van hun landgenoten – een situatie die niet thuishoort in een democratische rechtsstaat.

We keerden terug naar het amphitheatertje en we speelden en dansten tot de zon bijna onderging.

Flattr this!

Wildpoepen werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org