De vader de man

Ik ging naar het CPNB om de kloof te zien.
Ik zag de nieuwe kloof. Twee overzijden
die elkaar vroeger nog konden lijden,
kraaien ophef. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ‘t gras, mijn jointje gerookt,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen, melodramatisch en uitgekookt.

Het was een man. Het schip dat hij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Hij was alleen aan dek, hij stond bij ‘t roer,

en wat hij zong hoorde ik dat gangsta rap was.
O, dacht ik, o, dat daar mijn vader voer.
Prijs het bier, zong hij, ik zit in zak en as.

De vader de man werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Voor F. Starik

In memoriam de op 16 maart 2018 overleden Utrechtse dichter F. Starik.

Groen als gras stond je op het podium in Utrecht
en ik, anoniem en jaloers in het publiek
genoot, overtuigd opnieuw dat er iets te zeggen
viel

Zoals bij alle groten leek het eenvoudig
maar was het dat niet, tenminste
niet eenvoudiger dan leven

Een wereld Frank waarin mannen rondfietsen
zoals jij
en gedichten, gedichten maken,
dat is de wereld die wij achtergeblevenen zullen behoeden
voor de achtergeblevenen die dan weer
na ons komen.

Daar kun je van op aan.

Flattr this!

Voor F. Starik werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Eenzaamheid

Is het gevoel van eenzaamheid voor ons sociale dieren een strategie om onszelf te motiveren een geschiktere clan te zoeken? Of is het de uitdrukking van een onzinnig verlangen naar iets dat er nooit was en nooit zal zijn? Ik ben, wanneer ik over dit soort zaken nadenk, graag streng tegen mezelf. Het verheven gevoel dat ik gewaar word in mijn borst verdient het om kritisch geanalyseerd te worden.

Hier delegeer ik mijn denken graag aan de logica. Stel, dat verheven gevoel van eenzaamheid is in het echt banaal. Stel dat het kan worden gereduceerd tot een evolutionair trucje van mijn genen om mijn vege lijf, hun vehikel, te redden. Dat zou betekenen dat ik nooit ‘echt’ eenzaam was, dat eenzaamheid een onbenullige illusie is en ik er goed aan doe om me door middel van een online cursus mindfulness van die illusie te bevrijden. Een banaal verlangen kan met een banale belofte restloos worden vervuld. Wanneer het omgekeerd een authentiek venster is in metafysische sferen, ben ik voor het oplossen ervan overgeleverd aan genade, want wanneer we in metafysische sferen zouden kunnen ingrijpen hadden we die eenzaamheid allang opgelost.

U ziet: denken gaat soms stroef. De logica lijkt te kloppen maar het gevoel is weg en hierdoor slaat een tekst dood als Brits bier. Ik leerde vorige week om gewoon op de stroom van mijn gevoel te schrijven omdat dit waardevol is zonder filosofische Letztbegründung. En eenzaamheid is eigenlijk ook maar een stom onderwerp.

Ik begin me wel af te vragen waarom ik deze columns schrijf. De observatie dat de onderwerpen steeds abstracter en algemener worden baart mij zorgen, want het duidt op een gebrek aan inspirerende gebeurtenissen in mijn leven. Laten we wel wezen, er gebeurt ook weinig: ik zit op een flexwerkplek op een kantoor met een Nespresso-machine en luister naar de prachtige jazzmuziek die mijn laptop afspeelt. Ik breng iedere morgen mijn dochtertje naar de kleuterschool, waar ze haar papa volgens het protocol met een lichte Koreaanse buiging ter afscheid groet voordat ze de trap oprent naar de bovenste verdieping, waar kleurplaten, alfabetten en andere kindjes op haar wachten. Ik eet weleens lunch in de kantine in de kelder van de kantoortoren en die lunch betaal ik dan aan een automaat met een creditcard. Ik schrijf een rare vorm van poëzie op mijn telefoon en heb als hobby chatten op het internet. ‘s Avonds kijk ik Netflix. Heeft u ‘Master of None’ al gezien? Huiswerk voor een witte man om zich eens een keer te identificeren met de protagonist Dev Shah, de goedlachse Indiër die in de serie verliefd wordt op de Italiaanse Francesca, vertolkt door de beeldschone Alessandra Mastronardi (zie foto).

Mijn dagelijks leven is dus niet ruig en van politiek krijg ik vooralsnog geen meetbare fysiologische reacties. Waarover moet ik dan nog schrijven? Ons bestaan is een omslachtige kabbeling, zou de dichter zeggen, in een veel te brede rivier.

Flattr this!

Eenzaamheid werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Slampoëzie

Poëzie betekent lach en vertier in een slam
alles draait er om competitie en vermaak
slamdichters gebaren en rijmen met klem
het publiek knikt wat, en klapt maar raak

Taal is een opgestoken vinger, of een vuist
en wie zich beklaagt, die moet eraan geloven
blind voor de ellende, die in ons huist
is de poëzie zichzelf aan het beroven

Wie zich voegt, en rijmt op beats
benevelt beter, wordt harder gehoord
dan de fijnbesnaarde ziel, die zich stoort

en sip zich terugtrekt met zijn Yeats
maar in het diepst van zijn ziel roept een stem
hem uit tot winnaar van zijn eigen jam.

Slampoëzie werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Márquez

Blik, de triomf vermorgend, de schering in je kruin
krab de duurstem af en zing, ontstemde nacht
egaal, zing, dans de losse veren gracieus
in magistrale, mistrale wervelingen, zwerf
over de doorstormde toendra zodra je afgevaald
taalt naar de herstelling van Macombo,
werk mee tegen de hemelrot

Dek je erin, je nek gestrekt, de wereld een tinteling
een zenuwgrap, een intermezzo, een amuse bouche
voor de bonenschotel, een lachsalvo voor het vuurpeloton
de horizontale moesson die ons blijft onttorenen
groengrage verlossers ontkloppen aan de geest van het woud
die zich onttoornt in de diepzee van de luchten, waar vogels
zweven, onbeholpen aan een tijdelijke orde,
door water dat licht is geworden.

Zo staat het met de dingen: red de tekenis, de wevingen in de ondergroei,
het roodvinkig stippend gevolgte, ogel in de vruchtbare bodem de stront, teer op
tekenis, veer op en blijf, verstuw je naasten, rupsbandbalorig
in ‘t vooroorlogse log het woud in, vlog vooroorlogs like a mad dog en
verzwerf je vergetelheden in goed gezelschap, bretel je broekige aanschijn tot
op grote hoogte, billijk altijd vlam en worteling uit onwezende voortijden.

Dit is een kladversie van een gedicht uit een serie, dus stevige kritiek is meer dan welkom!

Márquez werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Gedichtendaggedicht

we laten vandaag gewoon magie opstijgen uit de kieren
tussen alle tegels; gebruiken voor alles wat er gebeurt
louter gepensioneerde of pasgeboren woorden

de rest duwen we dan weer terug de trap op;
boven, waar het volhangt met geleuterde eloquëntie
worden ze opgewacht en met een boterlach geneuterd

wij willen nog slechts hun bezorger zijn,
pendelen tussen ambitie en de onderwereld
waar hun weduwen volharden aan de pilaren

Gedichtendaggedicht werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

god bestaat niet, maar wat doen we dan met de dood?

leven gelijkt allengs verlediging, we slaan
aan ‘t bidden tegen een lege en ongewassen troon
onze echo’s dreunen op koude tegels en we gaan
door ijzige nachten op zoek naar ons verdiende loon

Flattr this!

god bestaat niet, maar wat doen we dan met de dood? werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org