Politiek

in een beetje vrije keuzeland
ligt het communisme gewoon op de schappen
in een grijze doos, maar met een prijs
waar je van opaan kunt.

het verschil tussen kritische schrijvers
in het communisme en in kapitalisme:

kritische schrijvers in het communisme willen niet ontdekt worden
kritische schrijvers in het kapitalisme willen dat juist wel

Flattr this!

Politiek werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Ivo de Wijs over de Kark

Ik vond dit gedicht van Ivo de Wijs over seks in de katholieke kerk. Om de lezer munitie te verschaffen in zijn ludieke polemiek tegen dit molmige instituut dat uitgehold wordt door seksschandalen, citeer ik dit geslaagde vers:

HEILIGHEID EN GEILIGHEID

Kneden van geslachtsorganen
Vindt men veel bij Franciscanen
Maar ook koster en kanunnik
Doen aan misdienaarsgefrunnik
En zelfs Paters Predikheren
Houden graag het kruis in ere
De Trappistencongregatie
Doet wat meer aan penetratie
Maar de echte ruwe flenzers
Zijn gewoonlijk Cisterciënzers

Er zijn meer en meer Jezuïeten
Die het doen met acolieten
En steeds minder Minderbroeders
Die het doen met jonge moeders
Uiteraard zien Kapucijnen
Ook graag jongetjes verschijnen
Want die zijn, net als pastores
Dol op partes posteriores
Ik vergeet nog de Karthuizers:
Pure aambeienvergruizers!

Al sinds eeuwen is de kerruk

Dol op kruis – en achterwerruk

Vroeger waren er zelfs pausen

Die geweldig konden rausen

Maar nu zijn het kardinalen

Die de jurk naar boven halen

Die met hitsige diakens

Vlekken maken in de lakens

En bisschoppelijke papen

Die hun hele koor ontknapen

Ach, het is al vaak beschreven
Niets kan zoveel vreugde geven
Als de Kerk van Gerard Reve
Boven alle lof verheven
Is het Rijke Roomsche leven

Flattr this!

Ivo de Wijs over de Kark werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Bundelen

Wanneer je twintig jaar lang gedichten schrijft zonder dat deze ooit het daglicht van de openbaarheid hebben gezien, raak je in de ban van de gedachte, dat ze dit nooit meer zullen kunnen verdragen. Wanneer je lang geleden al op regels kauwde tot ze in jouw ogen perfect waren, maar veel later op diezelfde regels terugblikt met ontgoocheling, ja zelfs walging, dan ligt de moedeloosheid op de loer.

Dit wilde ik als jonge dichter: voor mijn woorden genomen worden, mensen (lees: meiden) om me heen die de grond kussen met hun knieën, mensen die me ononderbroken Ruhm und Ehre naar mijn kop slingeren. Ik wilde m’n ziel in de taal coderen tot een soort zip-bestand, dat handzaam was en dan door de dames kon worden uitgelezen. Blind vertrouwde ik in dezen op het oordeelsvermogen van de anderen. En zo doorprik ik het na twintig jaar. Dat blinde vertrouwen was idolatrie, verafgoding. Ik wilde geen afgod of Dichtersprins zijn, gezeteld op een troon en geliefd en aanbeden door jonge vrouwen. Ik wilde omgekeerd de vrouwen kunnen verafgoden zonder het gevaar te lopen dat ik daarbij per abuis hun sluier oplicht en ze ontmasker als biologische soortgenoten, die het net als ik ook allemaal niet weten.

Het inzicht dat het oordeelsvermogen van de anderen niet onfeilbaar is, dat je je eigen oordeelsvermogen ook moet cultiveren

Dat is de groeispurt waar ik het hier over heb. Het inzicht dat het oordeelsvermogen van de anderen niet onfeilbaar is, dat je je eigen oordeelsvermogen ook moet cultiveren, dat het een prima facie waarde heeft.

En daarom wil ik eindelijk gedichten gaan bundelen. Sterker nog: daarom wil ik eindelijk een bundel gaan componeren. Het cultiveert, het eist een plaats op, het plaatst mijn eigen oordeelsvermogen in de wereld terug.

Ondertussen luister ik naar het vioolconcert van Philip Glass, uitgevoerd door Gidon Kremer.

Flattr this!

Bundelen werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

De vader de man

Ik ging naar het CPNB om de kloof te zien.
Ik zag de nieuwe kloof. Twee overzijden
die elkaar vroeger nog konden lijden,
kraaien ophef. Een minuut of tien
dat ik daar lag, in ‘t gras, mijn jointje gerookt,
mijn hoofd vol van het landschap wijd en zijd –
laat mij daar midden uit de oneindigheid
een stem vernemen, melodramatisch en uitgekookt.

Het was een man. Het schip dat hij bevoer
kwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.
Hij was alleen aan dek, hij stond bij ‘t roer,

en wat hij zong hoorde ik dat gangsta rap was.
O, dacht ik, o, dat daar mijn vader voer.
Prijs het bier, zong hij, ik zit in zak en as.

De vader de man werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Voor F. Starik

In memoriam de op 16 maart 2018 overleden Utrechtse dichter F. Starik.

Groen als gras stond je op het podium in Utrecht
en ik, anoniem en jaloers in het publiek
genoot, overtuigd opnieuw dat er iets te zeggen
viel

Zoals bij alle groten leek het eenvoudig
maar was het dat niet, tenminste
niet eenvoudiger dan leven

Een wereld Frank waarin mannen rondfietsen
zoals jij
en gedichten, gedichten maken,
dat is de wereld die wij achtergeblevenen zullen behoeden
voor de achtergeblevenen die dan weer
na ons komen.

Daar kun je van op aan.

Flattr this!

Voor F. Starik werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Eenzaamheid

Is het gevoel van eenzaamheid voor ons sociale dieren een strategie om onszelf te motiveren een geschiktere clan te zoeken? Of is het de uitdrukking van een onzinnig verlangen naar iets dat er nooit was en nooit zal zijn? Ik ben, wanneer ik over dit soort zaken nadenk, graag streng tegen mezelf. Het verheven gevoel dat ik gewaar word in mijn borst verdient het om kritisch geanalyseerd te worden.

Hier delegeer ik mijn denken graag aan de logica. Stel, dat verheven gevoel van eenzaamheid is in het echt banaal. Stel dat het kan worden gereduceerd tot een evolutionair trucje van mijn genen om mijn vege lijf, hun vehikel, te redden. Dat zou betekenen dat ik nooit ‘echt’ eenzaam was, dat eenzaamheid een onbenullige illusie is en ik er goed aan doe om me door middel van een online cursus mindfulness van die illusie te bevrijden. Een banaal verlangen kan met een banale belofte restloos worden vervuld. Wanneer het omgekeerd een authentiek venster is in metafysische sferen, ben ik voor het oplossen ervan overgeleverd aan genade, want wanneer we in metafysische sferen zouden kunnen ingrijpen hadden we die eenzaamheid allang opgelost.

U ziet: denken gaat soms stroef. De logica lijkt te kloppen maar het gevoel is weg en hierdoor slaat een tekst dood als Brits bier. Ik leerde vorige week om gewoon op de stroom van mijn gevoel te schrijven omdat dit waardevol is zonder filosofische Letztbegründung. En eenzaamheid is eigenlijk ook maar een stom onderwerp.

Ik begin me wel af te vragen waarom ik deze columns schrijf. De observatie dat de onderwerpen steeds abstracter en algemener worden baart mij zorgen, want het duidt op een gebrek aan inspirerende gebeurtenissen in mijn leven. Laten we wel wezen, er gebeurt ook weinig: ik zit op een flexwerkplek op een kantoor met een Nespresso-machine en luister naar de prachtige jazzmuziek die mijn laptop afspeelt. Ik breng iedere morgen mijn dochtertje naar de kleuterschool, waar ze haar papa volgens het protocol met een lichte Koreaanse buiging ter afscheid groet voordat ze de trap oprent naar de bovenste verdieping, waar kleurplaten, alfabetten en andere kindjes op haar wachten. Ik eet weleens lunch in de kantine in de kelder van de kantoortoren en die lunch betaal ik dan aan een automaat met een creditcard. Ik schrijf een rare vorm van poëzie op mijn telefoon en heb als hobby chatten op het internet. ‘s Avonds kijk ik Netflix. Heeft u ‘Master of None’ al gezien? Huiswerk voor een witte man om zich eens een keer te identificeren met de protagonist Dev Shah, de goedlachse Indiër die in de serie verliefd wordt op de Italiaanse Francesca, vertolkt door de beeldschone Alessandra Mastronardi (zie foto).

Mijn dagelijks leven is dus niet ruig en van politiek krijg ik vooralsnog geen meetbare fysiologische reacties. Waarover moet ik dan nog schrijven? Ons bestaan is een omslachtige kabbeling, zou de dichter zeggen, in een veel te brede rivier.

Flattr this!

Eenzaamheid werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org