Spiritualiteit

Deze keer een gastbijdrage van Henk Beukering, die ik wilde redden van de vergetelheid der blauwe duimschroef.


Spiritualiteit is collectief pathologisch narcisme.

“Ik mag er zijn zoals ik ben”.

Persoonlijke groei. Dat gaat altijd over de ik, die wil groeien. Waarhéén, denk ik dan? Wil je groeien, zodat je ook bij de boodschappen op de hoogste plank bij AH kan? Wil je groeien naar een staat waarin je jezelf eindelijk wel belangrijk voelt? Het verschil uitmaakt? Bijzonder bent?

Je ziet het ook op de werkvloer; iedereen wil belangrijk zijn, gewoon omdat ik ik ben, zeggen ze dan. Ze verdienen dat. En halen hun neus op voor gewoon hard werken om je geld te verdienen.

Iedereen is speciaal geworden. Je mag namelijk álles zijn wat je maar wil. Vind je moeder zijn maar een boel werk? Dan ga je jezelf persoonlijk ontwikkelen. Want alleen moeder zijn, dat is ook weer zowat.

De liefde, ook zoiets. Iedereen “verdient beter” omdat je zelf zo fucking bijzonder bent. En als dat betekent dat je dus de ene na de andere man (vrouw) aan je kinderen voorstelt, op weg naar een nóg betere man (of vrouw) – want dan ben je nóg bijzonderder, dan is dat uiteraard vooral Grote Liefde, en niet heel erg onrustig voor je kinderen.

Elke zin begint met “ik”, en de allermooiste is natuurlijk:

“ik ben ik”.

En geen oordelen hè? Sterker nog, in hun oordeelvrij zijn beoordelen ze vooral zichzélf niet meer, welk schadelijk gedrag ze ook vertonen – als vader, als echtgenoot, als moeder, als collega. Ze zijn zichzelf, of ze nu op verjaardagen in de woonkamer van hun schoonmoeder gaan zitten kakken (“ik volg mijn hart”), hun erotische geluk eigenlijk net wat belangrijker vinden dan hun rol als moeder (“ik volg mijn hart” )…. Als je jezelf maar kan zijn. Spirituele onmiddellijke behoeftenbevrediging en gedrag dat we er vroeger bij kleuters al uitsloegen. Je kent ze wel die kleuters, die bij de kassa stampvoetend snoep éisen

Geen: “ik ben een goede moeder, of “ik ben een goede monteur”, of “ik ben een goede echtgenoot”, “ik ben een arbeider”… nee: “IK ben IK”

Waarmee je dus eigenlijk niks bent. Leegte. Verlicht zijn is dus eigenlijk als mens failliet gaan, en je leegte vieren als hoger bewustzijn.

Nou ja, je bent natuurlijk wel iets:
een egocentrische spirituele narcist.
Maar dat bekt niet lekker.

En het is een oordeel. So be it.

Spiritualiteit werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Hoe essentieel zijn de zakken chips?

bosAls mensen zich terugtrekken in de ‘ongerepte’ natuur, mensen met idealen of moeheid van wat ze als de elleboogcultuur, de rat race, of het hamsterwiel zijn gaan ervaren, dan heeft dat een bepaalde invloed op die natuur. Er wordt een bepaalde druk uitgeoefend.

Als het een eenling is lijkt de schade te overzien, tenzij men een auto gebruikt om in de natuur te geraken. Zij of hij zou in kleermakerszit mediteren, wellicht, en op de zachte mosgrond de indruk van zijn ronde billen achterlaten. Hij zou een slok water uit de beek durven drinken, en zijn meegebrachte lunchpakket verorberen, waarna hij het inktloze papieren zakje begraaft.

Bij twee mensen is het waarschijnlijk dat er naast deze d’echets ook een stukje rubber wordt achtergelaten, wat nochthans niet echt schadelijk is. Eventueel worden er wat takken gebroken, of een geringe hoeveelheid biomassa verplaatsen ten behoeve van het baltsritueel.

Groepen is een ander verhaal. Het lijkt een ongeschreven wet dat wanneer er een paar dozijn of een paar honderd mensen samenscholen, er veel meer wordt vernietigd dan wanneer er evenzoveel eenlingen zachtjes naar het ritselen van de blaadjes komen luisteren. Ronkende motoren, schellende radio’s, luidruchtig gejoel, chemische toiletten, flessen butaan- of propaangas, partytenten die lappen gras vermoorden, ballonnen, verfspray, sigarettenpeuken, wegwerpregenkleding – en zakken chips.

Hoe essentieel zijn de zakken chips? Is het mogelijk om een grote groep mensen op zo’n manier bij elkaar te laten komen dat het respect voor de natuur meer is dan een bullet point op een in elkaar geflanste powerpointpresentatie?

Ik ben bang van die groepsdynamiek. Maar misschien zijn er uitzonderingen. Boedhistische monnikken bijvoorbeeld, of de bewoners van de Amazone. Mensen die minder last hebben van wat wij ‘ego’ zijn gaan noemen?