Márquez

Blik, de triomf vermorgend, de schering in je kruin
krab de duurstem af en zing, ontstemde nacht
egaal, zing, dans de losse veren gracieus
in magistrale, mistrale wervelingen, zwerf
over de doorstormde toendra zodra je afgevaald
taalt naar de herstelling van Macombo,
werk mee tegen de hemelrot

Dek je erin, je nek gestrekt, de wereld een tinteling
een zenuwgrap, een intermezzo, een amuse bouche
voor de bonenschotel, een lachsalvo voor het vuurpeloton
de horizontale moesson die ons blijft onttorenen
groengrage verlossers ontkloppen aan de geest van het woud
die zich onttoornt in de diepzee van de luchten, waar vogels
zweven, onbeholpen aan een tijdelijke orde,
door water dat licht is geworden.

Zo staat het met de dingen: red de tekenis, de wevingen in de ondergroei,
het roodvinkig stippend gevolgte, ogel in de vruchtbare bodem de stront, teer op
tekenis, veer op en blijf, verstuw je naasten, rupsbandbalorig
in ‘t vooroorlogse log het woud in, vlog vooroorlogs like a mad dog en
verzwerf je vergetelheden in goed gezelschap, bretel je broekige aanschijn tot
op grote hoogte, billijk altijd vlam en worteling uit onwezende voortijden.

Dit is een kladversie van een gedicht uit een serie, dus stevige kritiek is meer dan welkom!

Márquez werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Gedichtendaggedicht

we laten vandaag gewoon magie opstijgen uit de kieren
tussen alle tegels; gebruiken voor alles wat er gebeurt
louter gepensioneerde of pasgeboren woorden

de rest duwen we dan weer terug de trap op;
boven, waar het volhangt met geleuterde eloquëntie
worden ze opgewacht en met een boterlach geneuterd

wij willen nog slechts hun bezorger zijn,
pendelen tussen ambitie en de onderwereld
waar hun weduwen volharden aan de pilaren

Gedichtendaggedicht werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org