ga liever

er zijn twee nodig om te weven aan het
doek en twee om het iedere nacht
te ontrafelen: twee om te spelen
het is niet zwaarwegend, een luttel toeval
en ik lees een eind van eenzaam
in de schaduwfiguren die over jouw gezicht kruipen
maar zo zal ik niet weten wie je bent

ik zal willen lachen om het te overbulderen
te schudden dat de schaduwen in beweging komen
het onmogelijke hier, en twee paplepels
eet, liefste, en huil met mij
ik blijf de schaduw lezen die om jouw mondhoek danst
ik lees en word dronken, dan bulder ik en snurk
er lijkt een offer nodig

morgen ontwaken we, en zijn jouw
wenkbrouwen gegroeid
morgen ontwaakt de dag en hebben wij gewonnen
rek je uit in mijn omhelsing
vestig je niet op deze plek, dit liefdesnest
anders zijn je botten later koud
luister, ga liever

@Abaelardus

Abelard and Heloise

dank u voor het volgen, ja, want onze #geesten zijn verwant
uw #gedachten verlichten zo heerlijk mijn stralend blijde #geest
en o, hoe zeer ik ons innige #tweegesprek bemin
hoe heb ik ooit zonder @u kunnen leven, wondert zich
mijn van vreugde schreiend hart
zonder @u, die de manifestatie is van mijn hoogste #intellectuele_liefde tot God
want samen ontstijgen wij het hart, en het #Zijn vervult zich daar

wat zijn mijn oude waarheden nog waard, als ik de minzaamheid ervaar,
van jouw #onsterfelijke_woorden, en hoe zal hun echo altijd in mijn #inborst zijn gesloten
voorwaar, wij hebben reeds een hoger #bewustzijn bereikt, ons is de denkende liefde tot
de @allerhoogste, die ons in eeuwigheid verbindt

en laat ons deze liefde in al haar #heiligheid vereren en boeken voor haar schrijven
want u bent het orgaan van mijn #allerhoogste_waarheid
onze heilige #tweevuldigheid, zo zeer wil ik haar bezingen, want het is de schaduw
van de oorspronkelijkheid, ouder nog dan de tijd,
toen niets nog afgescheiden was,
de schaduw van @

Tederheid

Het bewegende leger van metaforen dat we taal noemen marcheert van definitie naar definitie. Bij de tederheid houdt de voorste generaal plotseling zijn paard in. „We moeten een omtrekkende beweging maken“ schreeuwt hij richting de soldaten in de achterhoede, die door de plotselinge stop lelijk over elkaar heen zijn gedonderd. De verschillende eenheden krijgen hun instructie en stuiven dan ieder in hun eigen richting.

Twee jonge geliefden zijn voor het eerst met elkaar alleen. Op een verlaten plek aan de kust zijn ze ieder op een schelpvormige rots gaan zitten. Hun harten stromen over van verliefdheid en ze voelen de tederste gevoelens die ze kennen. Ze durven elkaar niet aan te raken. Ze zittten met de handen over elkaar op die rots en wachten totdat er iets gebeurt, maar ze durven zich er geen voorstelling van te maken wat. Lees verder