Contrast

Mijn internetloze verblijf in Thailand de afgelopen twee weken was een weldadige ervaring, waar ik hard, zoals de volksmond zegt, ‘aan toe’ was. De afwezigheid van de eindeloze stroom Facebook-prikkels zou me in verveling en lamlendigheid hebben kunnen storten, doch dit gebeurde niet. Ik tippelde vitaal door de hete straten van Bangkok tot ik bij het zondige toeristencentrum arriveerde. Er waren veel mensen om mee te babbelen en mijn sociale experiment van zonder internet reizen was een goede smaakmaker. Het bleven echter typische toeristengesprekken, dus ik besloot enkele dagen na mijn aankomst om enige tijd in een Boeddhistisch klooster te verpozen.

Het is wat het is. De omgeving van het klooster, waarvan ik de exacte locatie hier niet verraad omdat anders half Nederland naar Noord-Thailand afreist, was paradijselijk. Sprookjesachtige groene bergen, watervallen, schitterende tuinen, overal papayabomen en weinig legerhelicopters (het is in de buurt van de grens met Myanmar). Tijdens de eerste loopmeditatie fantaseerde ik er nog lustig op los en creëerde in mijn hoofd een nieuw personage voor mijn ooit te ‘verschijnen’ picareske roman. Het was een prachtig gezicht: een rij in het wit geklede kloostergangers die blootsvoets over een kronkelend betonnen pad door de monastische tuin zweefde. Ik stak mijn cynisme tijdelijk in mijn achterzak om in het ‘hier en nu’ te arriveren. De integratie in het kloosterleven vergde nauwelijks moeite. Nadat ik het internet tijdelijk had afgezworen kwamen zaken als om vijf uur opstaan, veganistisch en alleen ‘s ochtends eten, acht uur per dag mediteren of de dagen toebrengen in volledige zwijgzaamheid me voor als triviale bijkomstigheden. Er werd gezamenlijk gemediteerd en de oppermonnik hield grinnikend een verhaal in het Engels dat neerkwam op “happy happy, mindfulness, happy, vipassana”.

Het was druk in mijn hoofd. Mijn oude gewoonte om gedachten eindeloos te herkauwen totdat er nieuwe geboren worden, is hardnekkig. Toch ervoer ik enkele verlichte momenten, alsof de grijze wolken van mijn gedachtenflarden even opzij schoven en een kortstondige blik boden op het serene schijnsel van een maan. We leerden de ‘monkey mind’ in toom te houden en terug te keren naar het ‘hier en nu’ zoals zwevers dat plegen te noemen.

Trouw aan mijn antropologische nieuwsgierigheid en voorliefde voor contrasten, bezocht ik op de terugweg een gogo-bar in de Noord-Thaise stad Chiang-Mai. Daar zat ik alleen aan een tafeltje naar paaldanseressen te koekeloeren, die overigens niet bijzonder mooi waren. Er trad een oudere heer binnen, die me aan Robert de Niro herinnerde. Ik glimlachte toen de kwieke grijsaard aan de gogo-tafel had plaatsgenomen en ladingen pingpongballen bestelde die hij de meisjes voor hun voeten kon gooien. De meisjes schreeuwden tijdens het oprapen van de ballen, beklommen het heerschap in diverse copulatie suggererende poses. Het tafereel werd behalve door mij ook door een nors voor zich uit starende dame van middelbare leeftijd gadegeslagen, die hier waarschijnlijk de dienst uitmaakte en bezig was haar centen te tellen. Ik dacht onwillekeurig aan de monnik met zijn vriendelijke glimlach. Wat een verschil maakt het type institutie, aan het hoofd waarvan we staan, noteerde ik, voordat ik besloot dat het tijd was om te gaan slapen.

Contrast werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Digital detox

Van vier tot zestien maart ben ik er niet. ‘Er’, dat is zoals Martin Heidegger al aangaf in zijn tijdloze analyse van het Zijnde, het Internet. Ik ben niet op het Internet. Het is derhalve voor mijn lezers onmogelijk te achterhalen of ik er ‘ben’, dat wil zeggen of het ‘er’ van mijn ‘zijn’ de zijnshorizon niet heeft overschreden.

Met het ‘er’ van mijn ‘zijn’ was het de laatste tijd namelijk nogal bedenkelijk gesteld. Ik las tot diep in de nacht langdradige artikelen van het scherm. Ik beantwoordde e-mails meestal binnen dertig seconden en zombiede geestloos door de manifestaties van mijn 4.500 Facebookvrienden. In een forum op dat schitterende platform plaatste ik bijvoorbeeld een opmerking over prioriteiten. Onschuldig, behalve als je in een praatgroep voor LGBTQRSTUVWXYZ komt vertellen dat islamitische clitorisectomie een groter probleem is dan de ‘washroom problems’ waarmee preoperatieve transgenders te kampen hebben. Dan zijn de rapen gaar. En je maakt het helemaal bont als je er ook nog bij zegt dat je vindt dat Milo Yiannopoulos gelijk heeft dat humor ‘moet kunnen’. Dan word je met pek en veren van hun pagina getrapt, een ervaring rijker. Sorry lief regenboogvolkje, maar humor zullen jullie er nooit uitslaan. En als je gaat zeuren dat humor geen ‘objectifying male-dominated language’ mag gebruiken, dan krijg je de volle laag. Want ik zal altijd de grap verkiezen boven het zwaard en het chagrijn:

Trump on transsexuals: “Life is like LGBT. You never know what you gonna grab”

Het infuus van digitale communicatie moet er even uit. Niet dat alles me emotioneel te veel werd (integendeel!) of dat ik de aanloop van de verkiezingen zo graag wil missen (dat is mooi meegenomen) maar omdat ik verschijnselen van information overflow, tranende ogen, slechte eetlust en nachtrust, blauwlicht-intoxicatie, ADHD, angstvalligheid, oppervlakkigheid en verslaving begon te vertonen.

Nu voelt het alsof ik samen met Jesse Klaver een 100-daagse marathon-Vipassana ga doen op een onbewoond eiland.

Aldus smeedde ik het plan om een dikke week zonder digitale gadgets in Thailand te gaan zitten. “Lekker op vakantie!” roepen de burgertjes dan braaf, maar dat is onzin want het veronderstelt dat ik hier op mijn kamer minder ‘vacant’ ben. Hoe dan ook, het is meer dan zeven jaar geleden dat ik een hele week zonder computer heb gedaan. Ik ben ontzettend benieuwd naar de ervaring en zie er eigenlijk ook een beetje tegenop. Eigenlijk is dat absurd omdat er in mijn kindertijd nog nauwelijks computers bestonden. Nu voelt het alsof ik samen met Jesse Klaver een 100-daagse marathon-Vipassana ga doen op een onbewoond eiland.

Ik ga natuurlijk verslag uitbrengen. Er komt een praktische how-to (e-mail autoresponder, klanten vriendelijk afzeggen, communicatie etc). Ik ga bijvoorbeeld mensen die ik tegenkom vragen mijn status via Facebook of Twitter door te geven, als onderdeel van het experiment.

Digital detox werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org