Dinsdagcolumn

Voor het eerst sinds een jaar heb ik, volgens mijn eigen berekeningen, gisteren mijn maandagcolumn gemist. Vanmorgen leek het er even op dat onze rakettenman Kim Jong-Un dat ter ore is gekomen, want we werden wakker van het oorverdovende geluid van overvliegende straaljagers, langer dan gewoonlijk in deze contreien. What is that noise, zei mijn dochter Miru, die het gewend is in dit soort situaties in het Engels te reageren. Een paar Koreanen keken pal omhoog, telefoon aan het oor. Maar ik had al lang door dat er niets aan de hand was want het luchtalarm bleef uit. Wat had ik me ook ingebeeld! Natuurlijk vergaat de wereld niet wanneer ik mijn wekelijkse boutade op dinsdag in plaats van maandag aan het internet toevertrouw.

Columnistengrootheid Arthur van Amerongen, in wiens gunst ik mij hier op opzichtige wijze tracht te manoevreren, heeft de overstap ook gemaakt. Zijn Algarviaanse appèl bezorgt de lezertjes in de polder in plaats van manic mondays nu vette dinsdagen.

Nog even over die straaljagers. Als Stormy Don nou eens had besloten ook de chemische wapens en aanverwante kwalijkheden van het communistiese regime du nord te bombarderen, zou dat niet, nadat de rookpluimen van verontwaardigde experts internationaal recht (oftewel: krantenlezers) zijn opgetrokken, good riddance zijn? Trump als voorspelbare olifant in de ‘china shop’. Zoals je vroeger MAD had, mutually assured destruction, zo kun je er anno 2018 vergif op innemen dat je chemische wapenarsenaal door de oranje pee-pee-man op een riedel tomahawks wordt getrakteerd.

Natuurlijk is dat naïef. Het is allemaal ingecalculeerd, vooropgezet en doorwrocht en er hangt een walm van hypocriet opportunisme omheen. Voormalige FBI-baas Comey noemde Trump moreel ongeschikt voor het presidentschap. Vanwege het liegen. Ik weet het niet. Saringas wordt door de waarheid niet onschadelijk en in absurde tijden gelden absurde zeden.

Ik blijf in ieder geval gewoon op de maandag schrijven. Dan weten mijn beide lezers tenminste, waar ze aan toe zijn.

Dinsdagcolumn werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Gelukt! De wereld bestaat nog in 2018!

De eerste column van het nieuwe jaar is altijd een beetje een feestje. Just kidding. Ik schrijf deze vluchtige woorden laat op de avond in Seoul, vanuit een heilig plichtsbesef tegenover mijn Nederlandse lezers. De onderwerpkeuze verloopt zo stroef als de vastgeroeste schroef van een oude sloep. Oudjaar was voor mij zonder Freek, zonder Youp, zonder oliebollen, geen kiloknallers (ik bedoel vuurwerk) en santekraam. Koud, bijna nuchter, een kalme omhelzing met mijn geliefde vrouwspersonen.

De Iraanse protesten die nu een paar dagen aan de gang zijn, zouden kunnen fungeren als hoopvolle opmaat voor het nieuwe jaar, zeker voor iemand die in 1979, het jaar van de Iraanse Revolutie, werd geboren. Het pro-religieuze regime, op naïeve wijze bijgestaan door een behoofddoekte Anne Fleur Dekker, werd uitgedaagd door dappere dames die schoon genoeg hebben van de misogyne mores in hun moederland. We kunnen speculeren over de consequenties van een progessief seculier Iran voor de regio, en de reactie van Trump en Israël; misschien dat na zeven magere jaren van Arabische Lente nu zeven vette jaren zullen aanbreken?

Maar laat ik mij beperken. Ik ben nooit in Iran geweest (het staat wel op mijn verlanglijstje) dus waarom zou ik mezelf een mening aanmeten die verder gaat dan “Vrouwenrechten! Yes!” Het werkt bevrijdend als je van jezelf mag toegeven dat je ergens de ballen verstand van hebt en er om die reden niet over wilt meepraten. Voor columnisten is dit bovendien geen doodssteek, want zij strijken een keer glimlachend door hun haar en maken er een meta-verhaal van, een melodrama van verraad in de mediawereld, een farce van fake news.

Want gezanik over de media zelf is trending. Zelfs tot in Korea reikte de discussie over Voetbal International’s homograpjes en of je adverteerders mocht proberen te overtuigen dat ze dat niet moeten ondersteunen. Monddood en brodeloos, zouden de heren worden volgens een grofgebekte dame die men in zo’n studio had uitgenodigd. Nee, je mocht marktwerking in de media niet een handje helpen door adverteerders te herinneren aan de (goede) smaak van de meerderheid. Het zou ook een onderwerp kunnen zijn om het jaar mee te beginnen. Ik zou de hoop kunnen uitspreken dat respect terugkeert voor gedegen journalistiek en onafhankelijke publieke media.

https://platform.twitter.com/widgets.js

Voor 2018: lieve mensen, wees bescheiden. Leg de lat hoog voor jezelf en dans er vervolgens vrolijk onderdoor. Ik blijf stukjes en gedichten schrijven, want dat is het enige métier waarvan het nog niet volledig tot mij is doordrongen dat mij het talent ervoor ontbeert. Het schrijven zorgt altijd weer voor plezier en efemeer geluk, zelfs wanneer m’n vermoeide geest is doordrongen van het bittere feit dat dit het geluksgevoel van de lezer nauwelijks zal aanwakkeren.

Voor 2018: ga of blijf gezond eten! Stop met roken! Doe gekke, eenmalige dingen! Lach tegen de spiegel! Het nieuwe millennium is volwassen.

Gelukt! De wereld bestaat nog in 2018! werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Het succes van Trump onder de loep

Afbeelding van joostniemoller.nl

Ik las op het rechts blog van Niemoller, die ik sinds een aantal bijzonder debiele tweets zelf niet meer serieus neem, een interessant gastartikel van dr. Gert Jan Mulder. De doctor stelt dat Trump vele successen heeft geboekt en geeft een puntsgewijze opsomming op een manier die mij tot het formuleren van een kritisch weerwoord prikkelde. Ik loop gewoon de punten door, doe wat fact checking en zal zien wat er van al de ‘successen’ overblijft.

Reagan zou “als een van de meest succesvolle presidenten de geschiedenis in zijn gegaan”. Een gallup poll uit 2004 laat zien dat dit inderdaad klopt: de retrospective approval ratings van Reagan zijn beter dan alle andere moderne presidenten met uitzondering van JFK. Tijdens zijn regering waren de meningen echter verdeeld (53% job approval, beter dan zijn voorgangers, maar minder dan zijn opvolgers Bush en Clinton). De reputatie van Reagan verbeterde sterk nadat hij het Witte Huis had verlaten, het is mogelijk dat dit te maken heeft met compassie voor zijn persoonlijke situatie (hij maakte in 1994 bekend dat hij aan Alzheimer leed, vervolgens steeg zijn reputatie).

Mulder noemt Donald Trump een succesvol ondernemer met een vermogen van $10 miljard. Dit is onjuist: Trump’s vermogen wordt door Forbes geschat op $3.5 miljard en zou nog groter zijn als hij het geld van zijn vader gewoon had belegd.

Mulder is onverkort “lyrisch” over alle beleidsterreinen. Laten we eens kijken.

  1. De economie groeit sterker dan onder Obama (actuele prognose 2.6% terwijl hij onder Obama “rond de 1% bleef dobberen”). Dit is een wel heel vrijzinnige interpretatie van de cijfers. De 2.6% van juli 2017 zou moeten worden vergeleken met dezelfde periode van de afgelopen jaren:   in juli 2014 groeide de economie nog met 5%. Het heeft weinig zin op deze manier groeicijfers aan te halen om het succes van je favoriete president te bewijzen. Het aantal banen zou met 1 miljoen zijn gegroeid sinds zijn aantreden. Dit cijfer is echter een vermindering ten opzichte van de laatste Obama-jaren! In 2014 waren er bijna 3 miljoen nieuwe jobs! De prognose voor 2017 (1,9 miljoen nieuwe jobs) is voor het eerst sinds 2010 onder 2 miljoen!
  2. Mulder spreekt van de “oerdomme omhelzing van de globalisering” en “onbenullige open grenzen”. De productie zou “jouw land” verlaten, terwijl “je er niets voor terug krijgt”. Laat ik niet teveel woorden vuil maken aan deze oerdomme opmerking. Iedereen kent de Trump petjes “made in China”. En natuurlijk heeft Trump de globalisering niet gestopt: Nafta werd niet geschrapt maar renegotiated onder druk van het bedrijfsleven, Trudeau en Peña.
  3. Het “tekort op de Amerikaanse handelsbelans moest worden omgebogen”. Daar is iets voor te zeggen. Maar is dit ook gebeurd? Uit de statistieken blijkt dit vooralsnog niet.
    https://d3fy651gv2fhd3.cloudfront.net/embed/?s=ustbtot&v=201708081603v&d1=20120101&d2=20171231&h=300&w=600
  4. Deregulering: voor iedere wet zouden er 2 moeten worden geschrapt. Dit was een executive order van 30 januari. Wat gebeurt er in de praktijk? Tot 23 augustus heeft de Trump regering 53 wetten afgekondigd, waarvan er 15 bestaande regelgeving schrappen. De overige wetten voegen reglementering toe of breiden die uit. Trump’s executive order klinkt heel stoer, maar blijkt in de praktijk nogal onbenullig.
  5. Ondernemer en consument zijn enthousiaster, het enthousiasme is “lang niet zo groot geweest”. Dat klopt, daarvoor moeten we terug naar de periode voor de crisis van 2007-8. Er is sprake van een “Trump-bump”, een plotselinge stijging in het consumentenvertrouwen na zijn verkiezing, maar de huidige situatie ziet er meer uit als het vervolg van het natuurlijke, onder Obama ingezette, herstel.

Binnenlandse politiek

  1. Illegale immigratie met 80% teruggedrongen. Ik weet niet waar de 80% vandaan komt. Trump heeft in april gezegd dat het aantal illegale migranten het laagste is in 17 jaar, een claim die lijkt te kloppen. Wat er gemeten wordt is het aantal mensen dat wordt opgepakt, en dat was sinds de crisis al aan het dalen. Het is zeker niet alleen toe te schrijven aan Trump’s beleid.
  2. Er worden veel illegale criminelen uitgezet. In de beginjaren van Obama nog veel meer, volgens cijfers van de U.S. Immigration and Customs Enforcements.
  3. Trump heeft een travel ban voor zes islamitische landen gerealiseerd! En welk land valt niet order Executive Order 13769? Saoedi-Arabië, waar de aanslagplegers van september 11 vandaan komen, én waar Trump’s organisatie, net als in Egypte en enkele andere moslimlanden, zakenbelangen heeft. David G. Post riep daarom op tot impeachment. Afghanistan valt overigens ook niet onder de ban.
  4. Repeal-and-replace van Obamacare is nog niet gelukt. Gelukkig maar voor mensen met pre-existing conditions of afhankelijk van Medicaid. Het alternatief van Trump is in feite een verkapte belastingverlaging voor de bovenklasse.
  5. De infrastuctuur dient “hartgrondig te worden vernieuwd”! Trump heeft dit op de campaign trail beloofd dat in 1 biljoen euro zal investeren. Wat is ervan terecht gekomen? Overheidsuitgaven aan infrastructuur zijn het laagst ooit volgens de Economist (1,4%). Het moet natuurlijk van public-private partnerships komen, zoals de $40 miljard (of 4% van Trump’s bedrag) die de private equaty firm Blackstone aankondigde, de helft waarvan uit een wealth fund van de Saoedi’s (!) Het is makkelijk om aan geld te komen, maar er is een gebrek aan infrastructuurprojecten om het aan uit te geven.

Buitenlandse politiek

  1. Tijdens zijn eerste buitenlandse reis bezocht Trump de centra van de drie monotheïstische religies, Riyadh, Israël en Rome. Dit was inderdaad verfrissend. Het internationale vertrouwen in de president van de VS is er helaas niet door toegenomen: die viel volgens PEW Research van 64% naar 22%.
  2. Trump zei op 25 mei dat de andere NAVO-landen financieel te weinig bijdragen. Zowel George W. Bush en Obama zeiden ook al dat landen tenminste 2% van hun budget aan defensie uit moeten geven. Dat zou alleen maar eerlijk zijn. Trump gaat echter (net als Obama overigens) het US defensiebudget nog verder verhogen. En hij blijft voorlopig in Amerika’s langstlopende oorlog: die in Afghanistan. Waar het natuurlijk om gaat is de minerale rijkdommen van dat land (geschatte waarde 1 biljoen) en het belastinggeld gaat naar de bescherming van private bedrijven zoals DynCorp van Trump’s informele adviseur Stephen Weinberg, die in Afghanistan willen delven in gebieden die gecontroleerd worden door de Taliban (de provincie Helmand). Dit is natuurlijk geopolitiek: de Chinezen hebben al een kopermijn van 3 miljard en Trump wil niet dat de VS na de oorlog de ‘buit’ (“to the victor belong the spoils”) verliest.
  3. Trump heeft in Mar-a-Lago met de presidenten van Japan en China gesproken, en een “gecoördineerde aanpak” afgestemd. Inderdaad is VN-resolutie … zonder Russisch of Chinees veto aangenomen, maar dit is meer de prestatie van de diplomaten (ambassador Nikki Haley en haar team) dan van Trump zelf. Het feit dat China heeft ingezien dat Kim Jong-Un een gevaarlijke gek is, hebben we niet aan Trump te danken. De relaties met China zijn echter danig bekoeld na de wapendeal van $1,4 miljard met Taiwan en een aantal andere incidenten.
    (Mulder heeft het over “de president […] van Japan.” Hij bedoelt waarschijnlijk premier Shinzo Abe.)
  4. Trump zou terecht uit het klimaatakkoord zijn gestapt (en sowieso niet in “klimaathysterie” geloven). Het akkoord van Parijs was zeker niet perfect, maar het beste waar de wereldleiders toe in staat waren. Trump steekt zijn bekrompen middelvinger op en gaat terug naar fossiele brandstoffen. De doelen van “Parijs” waren niet eens verplicht. Het feit dat Trump eruit is gestapt hoeft an sich nog geen ramp te betekenen: misschien krijgt de vrije markt het voor elkaar (er is een stijgende tendens in alternatieve energiebronnen in de VS), maar volgens experts kan het de boel wel vertragen.
  5. TTP werd begraven en TTIP “ging de vrieskist in”. Trump heeft inderdaad de geplande multilaterale handelsakkoorden afgezworen. Een slimme knul in pak legt hier uit waarom dit uiteindelijk averecht kan werken en geopolitiek dom is: China zal met een ander voorstel komen dat lucratiever is voor China en uitgroeien tot de grootste macht in de Pacifische invloedsfeer. En voor de consumenten in de VS wordt alles duurder. Persoonlijk ben ik tegen TTP en TTIP om andere redenen: het zijn in feite geen handelsverdragen maar verdragen die investoren beschermen via ISDS. Maar dat is een ander verhaal.

Trump zou de druk op de Chinezen hebben verhoogd en deze strategie ook toepassen op andere dossiers zoals NAVO, Nafta, Duitsland, EU. Dit klinkt mooi, maar of het in de praktijk ook het gewenste resultaat bereikt valt op zijn zachtst gezegd af te wachten. Vooralsnog kun je met net zoveel stelligheid beweren dat Trump een opportunistische, leugenachtige, strategisch domme, economisch kortzichtige, populistische, inefficiënte narcist is die met ondoordachte tweets een nucleaire oorlog riskeert.

Het succes van Trump onder de loep werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Ik ben geen expert, maar…

Het is een gratuite observatie: iedereen met een mening over Syrië, gifgas, Putin en Trump weet het beter dan alle anderen. Bij gebrek aan betrouwbaar bronnenmateriaal waar iedereen het gewoon over eens is (aan de millennials: dat heeft écht bestaan), verwijlt de discussie slechts enkele minuten bij hetgeen als feiten wordt gepresenteerd. Onmiddellijk daarna wordt ze door de ideologische stellingenoorlog geïncorporeerd, die op de oppermachtige sociale media wordt gevoerd.

Geen mening hebben, of je mening opschorten omdat je gewoon te weinig afweet van de exacte geopolitieke machtsverhoudingen in het Midden-Oosten, de chemische eigenschappen van saringas, of de complexe motivatie van de vele rebellengroepen, is direct verdacht. Je heult dan per definitie met de verkeerde kant.

En toch is dat mijn positie. Ik weet het echt niet. Het is dus beter wanneer ik erover zwijg.

* * *

Om het aanhoudende gezeur in mijn mond tegen te gaan, slik ik vanaf eergisteren hoge doses vitamine c, uit een officiële doos die een vriendelijke apotheker me heeft verkocht. Ik hoop dat het enig resultaat gaat opleveren, want ik wil zo graag weer de oude zijn. De concentratie kunnen opbrengen voor mijn pretensieloze maar zo aangename geschrijf, actief worden, geëngageerd. Ik woon hier in een donkere kamer op de onderste verdieping, in een gezellig straatje in Seoul, niet ver van het voetbalstadion dat werd gebouwd voor de World Cup in 2002 en in tegenstelling tot zijn Braziliaanse pendant, nog steeds in gebruik is. Ik heb er vorige week met mijn vrouw en dochter de commerciële remake van Beauty and the Beast gezien. Er gaat niets boven een vierjarig dochtertje dat tegen je aan duikt omdat er levensgrote wolven en stoute meneren over het scherm razen.

Het idee, ergens te wonen en daar, op die plek, iets op te bouwen, is compleet nieuw voor me en erg spannend. Ik klink waarschijnlijk als een tamgetrouwde kleinburger die zijn ambitie heeft opgegeven voor de heilige mantel van de plicht, zo iemand die voor al zijn vrienden proclameert dat er eigenlijk niks mis is met een rijtjeshuis en dat er best af en toe een flesje bier in de koelkast mag.

Ik voelde me vandaag beroerd, vreesde dat ook het meeste van 2017 weer verloren gaat aan jengelende bek en concentratiegebrek. Maar ik bevond me ook even in een park, tijdens een i.v.m. de fijnstof hier niet onverantwoorde wandeling. Ik weet nu wanneer de bloesems gaan bloeien en ik welke kleur. In mei belooft het park een spectaculair kleurenspektakel te worden. Ik ben dankbaar dat ik daar op een bankje mag zitten en op mijn Kindle in de wereldliteratuur mag lezen, die ik op dat apparaat heb getoverd. Ik wuif, als ik dan toch bezig ben, met mijn Calvinistische digitus. We zijn met z’n allen niet dankbaar genoeg.

De toestand van Europa is als de toestand van mijn mond.

En zo lukt me dan een even elegant als onnozel columnistensprongetje terug naar de verschrikkingen in Syrië. Zullen die mensen nog ooit in hun leven een park kunnen ervaren? Zonder luchtalarm en oorlogsleed? Zonder religieus fanatisme? Ik weet het niet. Ik lees over een lastbil in Stockholm en vier doden. De toestand van Europa is als de toestand van mijn mond. De tandarts kan niet echt iets vinden, maar ik wéét dat er iets aan de hand is. Ik blijf experimenteren met pillen en pulken, ben bereid naar de meest grandioze alternatieve geneeswijzen op zoek te gaan, want ik voel hoe mijn persoonlijke zielerust exclusief afhangt van mijn orale leed.

Toch moeten de burgers van Europa eens beseffen dat ze in 2017 nog steeds veilig naar het park kunnen (statistisch gezien keert 99,9999% van de Europeanen ongeschonden terug van een wandeling in het park) – met of zonder kiespijn.

Ik ben geen expert, maar… werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Digital detox

Van vier tot zestien maart ben ik er niet. ‘Er’, dat is zoals Martin Heidegger al aangaf in zijn tijdloze analyse van het Zijnde, het Internet. Ik ben niet op het Internet. Het is derhalve voor mijn lezers onmogelijk te achterhalen of ik er ‘ben’, dat wil zeggen of het ‘er’ van mijn ‘zijn’ de zijnshorizon niet heeft overschreden.

Met het ‘er’ van mijn ‘zijn’ was het de laatste tijd namelijk nogal bedenkelijk gesteld. Ik las tot diep in de nacht langdradige artikelen van het scherm. Ik beantwoordde e-mails meestal binnen dertig seconden en zombiede geestloos door de manifestaties van mijn 4.500 Facebookvrienden. In een forum op dat schitterende platform plaatste ik bijvoorbeeld een opmerking over prioriteiten. Onschuldig, behalve als je in een praatgroep voor LGBTQRSTUVWXYZ komt vertellen dat islamitische clitorisectomie een groter probleem is dan de ‘washroom problems’ waarmee preoperatieve transgenders te kampen hebben. Dan zijn de rapen gaar. En je maakt het helemaal bont als je er ook nog bij zegt dat je vindt dat Milo Yiannopoulos gelijk heeft dat humor ‘moet kunnen’. Dan word je met pek en veren van hun pagina getrapt, een ervaring rijker. Sorry lief regenboogvolkje, maar humor zullen jullie er nooit uitslaan. En als je gaat zeuren dat humor geen ‘objectifying male-dominated language’ mag gebruiken, dan krijg je de volle laag. Want ik zal altijd de grap verkiezen boven het zwaard en het chagrijn:

Trump on transsexuals: “Life is like LGBT. You never know what you gonna grab”

Het infuus van digitale communicatie moet er even uit. Niet dat alles me emotioneel te veel werd (integendeel!) of dat ik de aanloop van de verkiezingen zo graag wil missen (dat is mooi meegenomen) maar omdat ik verschijnselen van information overflow, tranende ogen, slechte eetlust en nachtrust, blauwlicht-intoxicatie, ADHD, angstvalligheid, oppervlakkigheid en verslaving begon te vertonen.

Nu voelt het alsof ik samen met Jesse Klaver een 100-daagse marathon-Vipassana ga doen op een onbewoond eiland.

Aldus smeedde ik het plan om een dikke week zonder digitale gadgets in Thailand te gaan zitten. “Lekker op vakantie!” roepen de burgertjes dan braaf, maar dat is onzin want het veronderstelt dat ik hier op mijn kamer minder ‘vacant’ ben. Hoe dan ook, het is meer dan zeven jaar geleden dat ik een hele week zonder computer heb gedaan. Ik ben ontzettend benieuwd naar de ervaring en zie er eigenlijk ook een beetje tegenop. Eigenlijk is dat absurd omdat er in mijn kindertijd nog nauwelijks computers bestonden. Nu voelt het alsof ik samen met Jesse Klaver een 100-daagse marathon-Vipassana ga doen op een onbewoond eiland.

Ik ga natuurlijk verslag uitbrengen. Er komt een praktische how-to (e-mail autoresponder, klanten vriendelijk afzeggen, communicatie etc). Ik ga bijvoorbeeld mensen die ik tegenkom vragen mijn status via Facebook of Twitter door te geven, als onderdeel van het experiment.

Digital detox werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org