Framing

Afgelopen donderdag was mijn dochtertje Miru voor de vijfde keer jarig. Wij vierden dat met een copieus middagmaal in een stijlvol Salad & Grill restaurant waar we ons tegoed deden aan het riante buffet van pizza, gorgonzolapasta, mosselen, geroosterde eend, potato wedges, grapefruitsalade, chocoladefondue, en een keur aan dranken. Het décor bestond uit popmuziekhelden en hun gesigneerde gitaren, kostuums en gouden platen, gehuld in een sfeerverlichting die zorgde voor een bijna authentiek cachet. We haalden dierbare herinneringen op aan het leven van ons kindje zoals de eerste keer dat ze zich omdraaide of hoe ze een kinderzitje volkotste.

Zelf had ze op dat moment andere verplichtingen en vierde ze haar verjaardag elders. Ze heeft tot laat in de middag ieder contact met ons vermeden. Ze is er stilzwijgend vanuit gegaan dat wij de financiële lasten met betrekking tot de aanschaf van een verjaardagstaart alsmede diverse erkentelijkheden op ons zouden nemen, hoewel dit nooit juridisch is vastgelegd.

Framing, lieve vrienden en vriendinnen die heelhuids het nieuwe jaar zijn binnengewandeld, is in onze pluriforme gallocratie, een niet te overschatten fenomeen.

‘s Lands toekomstige knuffelalgerijn Boef framede vriendelijke meisjes die de schoft een lift gaven, geheel volgens de aartsconservatieve wandenkbeelden van vader en grootvader Boef als ‘kech’ (hoeren). Hem valt op dit moment de toorn van Alex zijn ‘gewone Nederlanders’ alsmede de roomblanke (of: witte) glimlach van de Joop-redactiekamer te deel. Camiel naambesmeurder Eurlings framede de grove mishandeling van zijn ex-vriendin als een ‘handgemeen’, iets wat in het verlengde ligt van een corrigerende tik of een joviale klap op het schouderblad. Politici als Petzold framen ongeneneerde corruptie als keurige relatiegeschenken. De Iraanse protesters worden geframed als nuttige idioten van de CIA, die het na 39 jaar zo zoetjesaan tijd vindt om een pro-Westers regime te installeren.

Wat in mijn bovenstaande relaas de wrede schijn van kindonvriendelijkheid wekt en een bureau jeugdzorg in opperste staat van paraatheid doet overwegen, stappen zou zetten om ons uit het ouderlijk gezag te ontzetten, heeft in werkelijkheid een hele normale verklaring. Miru vierde haar verjaardag gezellig op de kleuterschool. De andere kindjes hadden alleaal cadeautjes meegebracht, die ze om vijf uur, nadat ik haar had afgehaald, in ons knusse huisje kwam openmaken. Een viertal klasgenootjes hadden uitdrukking verleend aan hun genegenheid middels een tandenborstel, zodat ze zich nu onbezwaard door haar halve jeugd heen kan poetsen. Er was ook een magnetisch tekenbord, kleurplaten, roze bestek. Ik zou willen dat ik vijf werd, al is het maar omdat op die leeftijd nog niet alles draait om framen en geframed worden.

Flattr this!

Framing werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Gelukt! De wereld bestaat nog in 2018!

De eerste column van het nieuwe jaar is altijd een beetje een feestje. Just kidding. Ik schrijf deze vluchtige woorden laat op de avond in Seoul, vanuit een heilig plichtsbesef tegenover mijn Nederlandse lezers. De onderwerpkeuze verloopt zo stroef als de vastgeroeste schroef van een oude sloep. Oudjaar was voor mij zonder Freek, zonder Youp, zonder oliebollen, geen kiloknallers (ik bedoel vuurwerk) en santekraam. Koud, bijna nuchter, een kalme omhelzing met mijn geliefde vrouwspersonen.

De Iraanse protesten die nu een paar dagen aan de gang zijn, zouden kunnen fungeren als hoopvolle opmaat voor het nieuwe jaar, zeker voor iemand die in 1979, het jaar van de Iraanse Revolutie, werd geboren. Het pro-religieuze regime, op naïeve wijze bijgestaan door een behoofddoekte Anne Fleur Dekker, werd uitgedaagd door dappere dames die schoon genoeg hebben van de misogyne mores in hun moederland. We kunnen speculeren over de consequenties van een progessief seculier Iran voor de regio, en de reactie van Trump en Israël; misschien dat na zeven magere jaren van Arabische Lente nu zeven vette jaren zullen aanbreken?

Maar laat ik mij beperken. Ik ben nooit in Iran geweest (het staat wel op mijn verlanglijstje) dus waarom zou ik mezelf een mening aanmeten die verder gaat dan “Vrouwenrechten! Yes!” Het werkt bevrijdend als je van jezelf mag toegeven dat je ergens de ballen verstand van hebt en er om die reden niet over wilt meepraten. Voor columnisten is dit bovendien geen doodssteek, want zij strijken een keer glimlachend door hun haar en maken er een meta-verhaal van, een melodrama van verraad in de mediawereld, een farce van fake news.

Want gezanik over de media zelf is trending. Zelfs tot in Korea reikte de discussie over Voetbal International’s homograpjes en of je adverteerders mocht proberen te overtuigen dat ze dat niet moeten ondersteunen. Monddood en brodeloos, zouden de heren worden volgens een grofgebekte dame die men in zo’n studio had uitgenodigd. Nee, je mocht marktwerking in de media niet een handje helpen door adverteerders te herinneren aan de (goede) smaak van de meerderheid. Het zou ook een onderwerp kunnen zijn om het jaar mee te beginnen. Ik zou de hoop kunnen uitspreken dat respect terugkeert voor gedegen journalistiek en onafhankelijke publieke media.

https://platform.twitter.com/widgets.js

Voor 2018: lieve mensen, wees bescheiden. Leg de lat hoog voor jezelf en dans er vervolgens vrolijk onderdoor. Ik blijf stukjes en gedichten schrijven, want dat is het enige métier waarvan het nog niet volledig tot mij is doordrongen dat mij het talent ervoor ontbeert. Het schrijven zorgt altijd weer voor plezier en efemeer geluk, zelfs wanneer m’n vermoeide geest is doordrongen van het bittere feit dat dit het geluksgevoel van de lezer nauwelijks zal aanwakkeren.

Voor 2018: ga of blijf gezond eten! Stop met roken! Doe gekke, eenmalige dingen! Lach tegen de spiegel! Het nieuwe millennium is volwassen.

Gelukt! De wereld bestaat nog in 2018! werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Poetin en Schröder in 2006 (is er wat veranderd?)

Poetin staat aan het gasfornuis
en Schröder heeft de koksmuts op
beiden voelen zich hier thuis
in de kokschool aan de top

Ze toveren een machtig feestmaal
klotsen wild het kookgerei
het spettert en het pruttelt allemaal
en ze zijn als kinderen zo blij

Hun macht is groot, ze smullen van
het feestbuffet en drinken zij aan zij
Poetin belt met China, en met Mahmed in Iran
zo verdient hij vrolijk – nog een centje bij