Racisme

Een man zei in een talkshow: Ik zou graag een neger willen zijn.
Ik vind hun chocoladebruine huid zo mooi. Vervolgens
begon hij over donkere chocola te vertellen en dat hij
niet van wit hield.

De handen gingen voor de monden van de bleekgezichten
in de ronde.

De man meende het echt, zoals andere mensen Japanners
benijden om hun zwarte sprookjeshaar, of Daniel Craig
om zijn smaragdblauwe ogen.

Deze man kwam uit een toekomst die vrij was
van racisme

Racisme werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Advertenties

Breedtegraad

Zonder er iets voor te hoeven doen trof ik een kopie van Goethe’s Italiaanse reis aan op mijn e-reader, een degelijk reisverslag geschreven in goed verzorgd Duits, waarin de auteur, die toen hij deze lievelingsreis aantrad in het Germaanse reeds een gevierd man was, nauwkeurig verslag doet van het geleidelijk veranderende landschap dat hij waarneemt vanuit zijn Postillion.

Goethe reist zuidwaarts en vertelt op iedere breedtegraad over grondsoort en vegetatie. Ja, hij vermeldt de breedtegraad zelf, is dat niet fascinerend? Voor ons is het een stuk eenvoudiger om onze breedtegraad te weten te komen; er is vast een smartphone app voor. Maar wie maalt er nog om breedtegraden, behalve een enkele traditionele wijnboer of mensen die graag Noord-Korea expert spelen (de 53e breedtegraad is de DMZ, de grens met Noord-Korea)? Wie is zich nog bewust van de grondsoort en de geologie van zijn omgeving wanneer hij er met een hogesnelheidstrein doorheen raast of, waarschijnlijker, er meer of minder comfortabel overheen vliegt?

Dit moet geen ‘Luddite’ antitechnologiestukje worden. Ik betaal mezelf tenslotte om iets ludieks of inspirerends schrijven voor deze maandagmiddag. Wat zouden wij in plaats van onze breedtegraad (die door overdaad van informatie niet meer interessant is) kunnen vermelden wanneer we een online dagboek van onze reis bijhouden? Ik heb geen idee en denk net als u waarschijnlijk, beste lezer, dat het er eerder om gaat wat we weglaten. Welke foto’s nemen we niet wanneer we in navolging van Goethe de Brennerpas oversteken en ons op weg begeven naar Torino, Milano, Genova, Venezia, Firenze, Roma, Napoli?

Gelauwerde reizigers maken louter zwartwitfoto’s van hele specifieke onderwerpen. In Italië: kathedralen bijvoorbeeld, of de mensen die op zo’n mooie wijze ouder worden. De grote Nederlandse dichter Ilja Pfeijffer publiceerde een mooie fotoserie over zijn geliefde Genua, waar hij ooit op Goetheaanse wijze arriveerde, maar nooit meer wegging.

Goethelezers moesten jarenlang wachten (van 1786 tot 1816) voordat ze zijn reisverslag konden lezen; wij hebben instant access tot prachtige ‘content’ (een onwoord dat ik wil afschaffen; ik gebruik het omdat ik niet onbegrepen achter wil blijven). Alles. Gewoon effing alles wat we willen horen, zien en lezen staat ons met een paar muiskliks ter beschikking. De kunst is om met de schone schijn van oriëntatie door dat gigantische aanbod te grasduinen, om een idee te hebben van de breedtegraden die we doorkruisen.

En het drama van onze begaafde samenleving: dat het sorteren van die overvloed aan informatie, het selecteren, filteren, hiërarchisch organiseren, reduceren, een inherent sociale activiteit is en geen commersjele functiebeschrijving. Zodra we het commercialiseren is het niet echt meer, werkt het niet meer. Mensen voelen dat aan. Een belangrijke functie, die best wat professioneler zou mogen, blijft onbereikbaar voor de commercie. Ik hoop dat er genoeg mensen zijn die het subjectieve filteren net zo serieus nemen als het expanderen van de beschikbare informatie op Wikipedia.

Vico del Duca.

A post shared by Ilja Leonard Pfeijffer (@iljaleonardpfeijffer) on

//platform.instagram.com/en_US/embeds.js

Breedtegraad werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

#Metoo

De hype is nu zo ongeveer opgehouden, neem ik aan, dus het is een uitstekend moment om verslag uit te brengen van mijn onverwerkte traumata en de psychische kwetsuren die ik vijftien lange maanden heb verzwegen. Ik ben het afgelopen jaar meervoudig in mijn mond verkracht. Een zwerende, ontstoken kies heeft me verstoken van wat men met een zweefwoord ‘inspiratie’ noemt en wat we met twee poten in de modder met goesting betitelen. Wanneer de kiespijn mijn gebit penetreert kost het moeite om nog aan iets anders te denken, en dat andere zal altijd doortekend blijven van de agonie.

Voorbij leken de dagen waarop ik in een pittoreske volière mocht kwinkeleren met een kopje espresso en een schrijfijzer binnen handbereik. Een mild opdringerig stemmetje in mijn hoofd dat grappen en grollen over het wereldnieuws aaneenrijgt, en dat ik met een soeverein gebaar het zwijgen opleg. Verse brioches en overal meisjes met zachte borsten die zo lief naar me glimlachen dat het goed is voor weer drie pagina’s expressionistisch proza waar naijverige uitgevertjes met elkaar om bekvechten.

Ik ook, lieve mensen. Ik heb erover nagedacht of ik mijn vermaledijde kiespijn wel als orale verkrachter mocht betitelen. TeamJelle zal het vast niet chic vinden, want met orale verkrachting maak je geen grapjes. Ofwel je houdt het voor je, ofwel je komt er met een stijf gezicht over vertellen op de nationale televisie. Nu heb ik, zoals de meeste van mijn lezers genoegzaam bekend is, schijt aan de nationale televisie en de kwezelaars die daar geregeld op verschijnen. Uit deze scatologische instelling heb ik de moed geput om op deze plek uit de kast te komen.

Maar niet iedereen zal deze stap willen of durven zetten. Veel tijdgenoten zullen met problemen zitten waarvan ze niet zeker weten of het zal worden erkend als geweeklaag dan wel geridiculiseerd als gefemel dat probeert mee te liften op de hype van metoo. Bij die problemen gaat het om meer dan seksuele intimidatie. We hebben de discussie over depressie gevoerd toen Zwagerman, dat zijn herinnering tot een zege moge zijn, er een eind aan maakte. Godzijdank wordt dat nu serieus genomen en is het ad nauseam bespreekbaar.

Er zijn ontzettend veel mensen die ergens mee zitten, maar er geen ruchtbaarheid aan willen geven uit angst dat ze worden uitgelachen of dat hun probleem door de meeste mensen niet als ernstig genoeg wordt gezien. Rugpijn, tinnitus, zere knieën, liefdesverdriet, een kapotte computer, een doodgeboren kindje, pesten op het werk, teveel gluten, een burenruzie.

Treed ermee in de openbaarheid, schuif aan bij een Matthijs, en je zult zien hoe het oplucht en als neveneffect komt er entertainende televisie van die de massa wat kan afleiden van de wereldproblemen.

#Metoo werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Wie heeft de stoutste droom?

Ik droomde dat Tariq Ramadan zich met een enorme voorbinddildo prepareerde om Jelle Brandt Corstius te lijf te gaan en hem jarenlange trauma’s te bezorgen. Hij waande zich alleen met zijn geilheid, want hem ontgingen de priemende en alziende ogen van Charlotte Mutsaers, die de scène gadesloeg met een camera in de aanslag, in de hoop dat ze de kinderporno zou kunnen verkopen aan Kevin Spacey, wiens kaartenhuis was ingestort. Ik leed zelf aan een progressieve vorm van diphallia maar kwam penissen te kort om Harvey Weinstein bij te benen, met wie ik weer eens op pad was na een avond doorzakken met Roman Polanski en Woody Allen.

Het publiek zit likkebaardend voor de televisie en grinnikt impotent. De geniale schilder Peter Klashorst heeft helemaal gelijk: er wordt niet fatsoenlijk geneukt in de polder. De lage landen vallen langzaam ten prooi aan het bijtende zuur van de decadentie, dat op den duur alles oplost.

Wie heeft de stoutste droom? werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

De grot van Lod

Wanneer je in Noord-Thailand op pad bent, doe je zoals iedereen en huurt een motorscooter voor 100 Baht (omgerekend een euro of 3) per dag. Zo ook wij, in het lieftallige maar door hordes gretige toeristen beknaagde dorpje Pai, drie uur haarspeldbochten ten noorden van Chiang Mai, de tweede stad in het Land van de Lach. We probeerden onze Honda uit in de paradijslijke vallei, die gecreëerd lijkt om bezoekers het gevoel van nooitmeerwegwillen in te prenten. We suisden langs palmbomen, papayaplantages, gemartelde olifanten met zware kettingen om de rechter achterpoot, pittoreske huisjes en kabbelende bruine riviertjes.

Het besturen van zo’n licht gemotoriseerd vehikel is voor mij een feestje, omdat ik het niet associeer met de naargeestige weg naar school toen ik zestien was. Ik bestuur deze dingen uitsluitend in tropische landen waar de helmplicht alleen op papier bestaat en men het leven niet zo serieus neemt. Zo besloten we om naar de grot van Lod te brommeren, een natuurwonder op vijftig kilometer afstand van ons vakantieoord. Welgemoed begaven we ons op weg en krulden de berg op tot aan een uitzichtspunt, dat in nevel was gehuld. Een slavisch stel vertelde ons dat het nog een half uurtje rijden was naar begeerde spelonken, en vervolgde dapper zijn weg. Het was begonnen te motregenen, en ik waande me in Zuid-Engeland op een slechte dag.

Het was koud en nat, de weg was lang. In mijn achterhoofd klonk een stem van vroeger, die me er met de beste bedoelingen voor wilde behoeden, mijn plannen op te geven. Al je hier omkeert ben je een loser. De loser die de grot van Lod niet heeft gehaald. Voor altijd zal deze afgang je heugen en wanneer je je aan deze dag herinnert zul je met een onaangenaam bitter gevoel denken hoe je hebt gefaald. Ja, je zult jezelf aanpraten dat je de schimmige Man van Lod bent, de man voor wie de afstand te groot was en die omkeerde halverwege de grot.

We maakten gelaten rechtsomkeerd. Met de kramp in de vingers en zonder om te zien daalden we af, de motregen tikte spottend op onze rode helmen. Gaandewegs maakte zich het gevoel van mij meester, dat we door deze voorzichtigheid een waardevollere overwinning hadden geboekt dan de saaie aaneenrijging van ‘zelfoverwinning’ en het verleggen van je ‘persoonlijke grenzen’. We hadden de glimlach van de ironie in de bol toen we in het regenachtige dorp terugkeerden.

De grot van Lod was vanaf die dag meer dan een aanvinkvakje op een bucket list.

De grot van Lod werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Meneer Boeddha heeft een dikke kont

We waren omhoog geklommen op de hemeltrappen met aan weerszijden de twaalf astrologische nutsdieren in fonkelwit gips, en bevonden ons op een keurig betegeld plateau, samen met een huizenhoge witte Boeddha. Mijn dochter van vier was onder de indruk van zijn grote oren en dikke buik, dus ik stelde haar, om haar onderzoekersgeest te stimuleren, voor om ook de achterkant van het gevaarte te bekijken. We liepen over de hete tegels naar de achterzijde van het beeld, waar we in de koele schaduw neervlijden en onze blikken richtten op het hoofd van de Verhevene.

In stilte aanschouwden we Zijn Heilige Witheid. Mijn meisje vroeg zich af waarom het aan de onderkant zo dik was.
“Meneer Boeddha heeft een dikke kont!” riep ze. Ik dacht wat Gautama zaliger er zelf van gevonden zou hebben. Miru heeft tijdens deze vakantiereis reeds langs meerdere vergulde collega’s van de Grote Witte gedanst, waarschijnlijk haar voeten niet zelden in Zijn richting strekkend, wat een faux-pas is in de Boeddhaverering. Maar ze mag ‘m wel. ‘Die meneer Boeddha’ maakt, wanneer zijn beeltenis voor ons opduikt, haar kindertong los en ze begint over haar kennis van het Boeddhisme, waarvan tot dusver de dikke kont van zijn oprichter het kroonstuk vormt.

We begonnen onze reis in Bangkok, waar de voorbereidingen werden getroffen voor de crematieplechtigheid van Koning Bhumibol, waarover ik op dit moment nog geen grappen kan maken aangezien ik me nog in Zijn land bevind en dus de mogelijkheid bestaat dat, wanneer men de woorden ‘bloembol’ of ‘bamibal’, voorzien van enige uitleg, in het Thais vertaalt, ik bij de douane mag overgaan tot het betalen van een sappige boete dan wel het bijwonen van voornoemde plechtigheid vanuit een zweterige politiecel zonder airconditioning.

Enfin, vanwege de uitvaart van monsieur le Roi draait het uitgaansleven op halve kracht en kan men in de anders zo riante Thaise glimlach iets van melancholie bespeuren. Hier in onze bubbel in Noord-Thailand, waar we vanuit de hoofdstad met een bus heen zijn gekard, merken we er weinig van, omdat het hier stikt van mensen die ook niet Thai zijn en dus niet recent een vader des vaderlands hebben verloren. Het zijn prachtige dagen: ‘s ochtends schijnt de zon en nodigt ons uit voor een tochtje naar een waterval, grot of uitzichtspunt op onze scooter. ‘s Middags krijg je een oplawaai van een wolkbreuk als je dom genoeg bent je te laten verrassen, maar de lucht is daarna zo heerlijk fris. En ‘s avonds wordt er voor een zacht prijsje héérlijk eten geserveerd in talloze lieftallig gedecoreerde restaurants. En dan zijn daar nog de natural hot springs en de hoofd-, voet-, rug- en full body massages. En de delicatessen. En de smoothies.

De jaloerse lezer heeft natuurlijk allang door dat ik hier naar iets leuks probeer toe te werken. Maar er komt niets lieve mensen, niets dan het Nirvana. Waar het zo heerlijk leeg is maar als je goed kijkt kun je die meneer Boeddha zien zitten. Met z’n dikke kont.

Meneer Boeddha heeft een dikke kont werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Dan komen de miertjes!

Hoe en wanneer moet je je kind voorlichten over de tijdelijkheid van ons bestaan? Zolang je voor het ouderschap nog geen diploma nodig hebt en er geen verplichte handboeken zijn moet iedere ouder dat voor zichzelf uitmaken. Nog staat er geen straf op wanneer we ons kroost te vroeg bekend maken met de verschijnselen van onze vergankelijkheid, of dit omgekeerd geheel verzuimen. Is dit niet opmerkelijk, aangezien het wijsheid, een ultieme vorm van allerindividueelste wijsheid vergt, om het juiste moment van vertellen te bepalen, en de wijze waarop?

Miru en ik zagen een dood vogeltje. Het beestje bevond zich in het eerste stadium van ontbinding, aan het stijve grauwe lijfje was op de roerloosheid na niets vreemds te zien. Mijn dochter is nu vier en ik heb haar al eerder over de dood verteld, bij wijze van voorzorgsmaatregel voor haar deelname aan het verkeer. Wanneer er een grote groene bus aankomt en je onder de wielen valt ben je ‘helemaal dood’. Kun je ook een beetje dood zijn? vraag ik. Nee, dat kan niet. Dat is een oxymoron, antwoordt ze. Dood betekent onder de pragmatische omstandigheden van het vermijden van een verkeersongeval vooral: plat. Maar nieuwsgierigheid houdt voor platheid niet halt.

Wat gebeurt er met alle dode dieren en mensen? Die worden, zei ik, genietend van de weldadige vereenvoudiging, opgegeten door de miertjes. Als je maar lang genoeg dood blijft liggen, zoals ons vogeltje hier, komen de miertjes eraan. Kijk maar! Een miertje wandelde naar het lijkje. Miru wees met haar vingertje en begreep. En de miertjes eten alles op: snavel, pootjes, veren. Ook de ogen? Ja, zelfs de ogen. En dan is de vogel helemaal weg?

Nee. Hij is in de buik van de miertjes hoor! En wat gebeurt er als een miertje doodgaat? Beetje moeilijk.

Voor het naar bed gaan spelen we dood: terwijl een van ons levenloos gaat liggen, de tong schuins uit een mondhoek gestoken, wandelt de ander met tien vingers een groep hongerige miertjes over torso en ledematen. Mjam mjam mjam. Leuk is het niet, dat doodgaan, maar er is tenminste een verhaal. Wanneer je lichaam het op een dag niet meer doet, denk dan niet aan het gulzige nihilisme dat mijmert van het einde van ons zonnestelsel en de hartverscheurende tijdelijkheid zelfs van Michelangelo Buenarotti. Denk aan de vrolijke wetenschap dat alles doorgaat. Als je dood gaat, dan komen de miertjes.

Dan komen de miertjes! werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Belasting

Met de fiscus heb ik een relatie die door avontuurlijke theologen interessant genoemd zou kunnen worden. Ziet u: ik betaal graag belasting. Duizend euro meer op een jaar is voor mij geen enkel probleem, mits de mij toegezonden documentatie een bijsluiter bevat in normale grotemensentaal die uitlegt “waar ik aan toe ben.” De communicatie met de Duitse fiscus verloopt via een idioot computerprogramma en via e-mail, aangezien ik fysiek niet in Duitsland ben. Omdat men zich echter niet zomaar in een ander land naar keuze kan inschrijven, ben ik officieel woonachtig in het prachtige Berlijn, waarvan het oostelijke deel, als we de kranten mogelijk geloven, recentelijk is genazificeerd.

Bon. Af en toe komt er een e-mail terug. Daar reageer ik dan binnen een minuut up, met voorstellen om direct mee te werken aan bijvoorbeeld het innen van btw of het automatiseren van mijn vooruitbetalingen. Ja, ik wil het zo makkelijk en zo leuk mogelijk voor het maken. Ik trek niets af: mijn opgaaf is steevast onbevlekt. Toen de belastingdienst mij de mededeling deed dat op mijn Einkommenssteuererklärung voor 2016 het bedrag ontbrak, gaf ik mij over aan een lichte paniek. Zou ik worden veroordeeld tot honderdduizend Euro boete en een gevangenisstraf, zoals het een Duitse voetbalmanager overkwam? Goed, die sluisde miljoenen aan de fiscus voorbij, maar rechtvaardigheid is toch een principekwestie?

Gisteren onder de douche begreep ik ineens waar de behoefte aan die paniek vandaan kwam. Ik ben uiteraard geen theïst, dus moet er in mijn psychische huishouding iets anders dan Onze lieve Heer zijn dat correspondeert met de existentiële angst. Nu moet de seculiere samenleving niet veel hebben van existentiële angsten, en met psychologen heb ik lullige ervaringen. Priesters hebben geen macht over mij. Wie dat wel heeft, zijn ambtenaren in het algemeen en de belastingambtenaren in het bijzonder. Belasting is de religie die je niet kunt opzeggen, en de Aanslag het jaarlijkse offerfeest. Vertel mij niet dat het noodzaak is: met technologie en een beetje goede wil kan de belastinginning geautomatiseerd worden en plaatsvinden tijdens het drukken van contant geld én bij kapitaaltransacties.

Nee, belasting vervult nog een heel andere functie dan inkomstenbron van de staat. Het manifesteert de Staat als de absolute autoriteit, de patriarch die absolute macht over ons heeft. Ik heb dat echt alleen met belastingambtenaren. Als men op andere ambtenaren stopt te reageren, is er geen man overboord. Maar de fiscus zal vroeg of laat overgaan tot vervolging. Ze vervult daarmee voor mij een psychische functie van het invullen van de leegte na de dood van god. In die zin ben ik de fiscus gematigd dankbaar.

Update: Ik las dat het kabinet Rutte III (de naam alleen al klinkt als een slechte grap) het minimumtarief voor de btw van 6% naar 9% gaat verhogen. Het zal allemaal wel ‘doorgerekend zijn’ denkt de Hollandse koopman dan. Dat de rijken erop vooruitgaan terwijl het de armen, die proportioneel meer geld uitgeven aan aardappelen en koolsoep à 6% btw, hard treft, doet mijn socialistenhart pijn. Rutte, als je dit leest, f*ck you! Belasting moet je bij elkaar schrapen op de Zuidas en bij ondernemingen uit Dubai, niet door de kosten van de eerste levensbehoeften te verhogen alleen omdat de arme sloebers kunnen worden ‘doorberekend’ en niet met hun kapitaal zullen vluchten.

Belasting werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

Oh Catalonië

Een paar jaar geleden reden we met onze in Duitsland gekochte Franse auto rond in Catalonië. De auto had, zo moesten we later vaststellen, enkele gebreken met de brandstofleiding en het was een snikhete dag en het voertuig vloog dan ook in brand. We konden onze waardevolste bezittingen, waaronder enkele computers, 1 fototoestel, 3 paar schoenen, 2 paspoorten, 2 rugzakken en 1 baby redden voordat de vlammen uitsloegen en de auto voor onze ogen in een vlammenzee veranderde. De Catalaanse brandweer en politie, alsmede enkele omstanders, waren buitengewoon vriendelijk met de afhandeling van de aangelegenheid.

Gisteren werden de Catalanen zelf geteisterd door geweld. Niet bij de brandstofleiding, maar de leiding in Madrid zat een steekje los. Rajoy heeft voorgoed zijn geloofwaardigheid verloren en meer dan 500 gewonden en de beelden die de wereld over gingen van oude vrouwtjes die uit een stemlokaal worden gesleept en Guardia Civil-agenten die op reeds gewonde vreedzame demonstranten inslaan en Catalaanse brandweermannen die een cordon vormen om hun stemmende, maar ontstemde regiogenoten te beschermen bij de gang naar de illegale stembus –

Door het geweld van de nationale politiemacht werd de illegaliteit een voetnoot. Wat valt er na gisteren nog te redden van de vredelievende Spaanse eenheid? Hoeveel Catalanen zijn Madrid na gisteren spugerzat dan ze het voor gisteren waren?

Wat betekent Catalaanse onafhankelijkheid eigenlijk? Dat Barcelona’s belastinggeld niet meer verdwijnt in het zwarte gat van het Spaanse achterland, waar men nog op windmolens jaagt. Er zijn mensen die menen, dat een onafhankelijk Catalonië onmiddellijk uit de EU stapt en een soort Rojava-achtig socialistisch experiment begint waarbij men het met de democratie niet zo nou neemt. Ik weet het niet. Hoe sterk is de eenheid van het Catalaanse volk? Wordt bij de onafhankelijkheid ook de suggestie gedaan dat de Catalanen in het zuiden van Frankrijk erbij moeten worden betrokken, dat het Catalaanse Rijk zich dus aan weerszijde van de Pyreneeën zal uitstrekken? De vraag naar legitimiteit is buitengewoon complex en kan niet worden beantwoord door gewoon ‘de kranten te lezen’, of een geschiedenisboek, of Orwell.

 

Oh Catalonië werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org

VSB metapoëzie

Met de lijst van gedichtbundeltitels die zijn ingezonden voor de VSB-prijs 2018 kun je leuk spelen.

Erbarme dich Röntgenfotomodel
Vanwaar kom je beeld, meervoudig afwezig
Zonder is het licht niet zacht genoeg:
Ooghoek, wildcamera, monniksoog vonkt
Draagvlak en vizier
Radeloos en betoverd een steen openvouwen
Tegen het scheuren
Dagen, dat het blijft duren

 

Oden voor komende nacht
Good bye tot ziens, de dagen zijn beschadigd
Tweelingstrijd: de boom valt op mij
Koudijs’ hellevaart
Wat helpt is een wonder, nachtroer
Grond. Een kogelvrije zomer
Ergens slapen de anderen
De levenden De doden
m.n.m”l

 

Stabat filius
Hoe ik een bos begon in mijn badkamer
Status: het is ingewikkeld. Wax Hollandais
Tsunami in de Amstel, bokalen, vrije uitloop
Zwembad de verbeelding: Nachtefteling
Onder mijn matras de erwt

 

Stad van liefde: woon ik hier?
Om en nabij de loeiende tier. Liever niet
Alles, behalve nooit. Elke dag een zoen
Ja Nee Waanzin went niet
De tere bloemen van het verstand
Geen ander antwoord: het moet nog ergens liggen
Herfsttijloos

 

Anagrammen van een blote keizer
Brief aan wie niet bestaat in die tijd die
Wassende stad Nice. Mooi leven. Splendor. Dansen in het zonlicht
Leger toen het moest. Steencirkels – de wereld onleesbaar
Arme Rijk. Het einde van de roltrap.

VSB metapoëzie werd oorspronkelijk gepubliceerd op komrijm.creativechoice.org